tag:blogger.com,1999:blog-227150632011-07-08T05:13:36.697+02:00Ένα μπλογκ σκιερό, δροσερό, ήσυχο, με μυρωδιά θυμαριού, καβαλίνας και φασκόμηλου.μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.comBlogger651100tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-86627272362648760882007-08-05T22:47:00.000+02:002007-11-03T16:29:34.822+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RyyTq9La_9I/AAAAAAAAADY/dhB84E_q1WA/s1600-h/DSCN3092.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RyyTq9La_9I/AAAAAAAAADY/dhB84E_q1WA/s400/DSCN3092.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5128636441854410706" border="0" /></a><br /><br /><br />Στο πέρασμά μου από την Αθήνα κατάφερα να πετύχω περίοδο χαοτικών καταστάσεων στην Ολυμπιακή και νιώθω την ανάγκη να διηγηθώ αυτήν την εμπειρία μου.<br /><br />Κατά σύμπτωση, την ίδια μέρα είχε πρόβλημα και το μετρό λόγω καύσωνα. Στο σταθμό "Δουκίσσης Πλακεντίας", όπου έπρεπε να αλλάξουμε τραίνο για το αεροδρόμιο, από τα μεγάφωνα γινόταν η εξής εξωφρενική ανακοίνωση:<br /><br /><span style="font-style: italic;">Η κυκλοφορία των συρμών προς το αεροδρόμιο έχει διακοπεί. Μοναδικός τρόπος για να πάτε στο αεροδρόμιο είναι να πάρετε το λεωφορείο ΧΨΩ από το... Σύνταγμα ή από την Εθνική Άμυνα.</span><br /><br />Τους βαράς ή δεν τους βαράς; Πήρα τηλέφωνο το γνωστό μου που δουλεύει στον ΟΣΕ, ο οποίος μου είπε να περιμένω και, πραγματικά, σε δέκα λεπτά η κυκλοφορία είχε αποκατασταθεί. Αναρωτιέμαι πόσοι αφελείς τουρίστες γύρισαν απο Δουκίσσης Πλακεντίας στο Σύνταγμα για να πάρουν λεωφορείο.<br /><br />Στο αεροδρόμιο κάναμε τσεκ-ιν και περάσαμε τους ελέγχους τελείως ανυποψίαστοι. Αφού περιμέναμε κάμποση ώρα γίνεται η ακόλουθη ανακοίνωση:<br /><br /><span style="font-style: italic;">Οι Ολυμπιακές Αερογραμμές ανακοινώνουν την καθυστέρηση της πτήσης χψω για Ηράκλειο. Σε 45 λεπτά θα σας δωθούν περισσότερες πληροφορίες.</span><br /><br />Αμ δε! Σε 45 λεπτά περίπου έγινε όντως η επόμενη ανακοίνωση, η οποία ήταν η ακόλουθη:<br /><br /><span style="font-style: italic;">Οι Ολυμπιακές Αερογραμμές ανακοινώνουν την καθυστέρηση της πτήσης χψω για Ηράκλειο. Σε 45 λεπτά θα σας δωθούν περισσότερες πληροφορίες.</span><br /><br />Για να μην πολυλογώ, μετά από περίπου 2 ώρες αναμονή μας είπαν ότι η πτήση ακυρώνεται. Έπρεπε λέει να πάμε στον ιμάντα, να πάρουμε τις βαλίτσες μας, να βγούμε έξω από τον ελεγχόμενο χώρο και να πάμε να βρούμε τον "flight manager" της Ολυμπιακής για να μας βάλει σε επόμενη πτήση. Χέζε ψηλά και αγνάντευε δηλαδή, ο σώζων εαυτώ σωθήτω.<br /><br />Εκεί αποφάσισα ότι έπρεπε να βάλω τη στολή του σούμπερμαν. Άφησα την οικογένεια να περιμένει τις βαλίτσες και προσπάθησα να βγω πάλι στα τσεκ-ιν. Εξήγησα στους αστυνομικούς την κατάσταση και μου είπαν από πού θα μπορούσα να ξαναμπώ. Στα τσεκ-ιν της Ολυμπιακής οι ουρές έφταναν μέχρι έξω από το αεροδρόμιο, εκεί όμως έβαλε και ο Θεός το χέρι του και διάλεξα τη σωστή υπάλληλο, η οποία μου είπε να παρακάμψω την ουρά και μας έχωσε αμέσως στην επόμενη πτήση. Στο διπλανό γκισέ άκουγα τις κραυγές των παρ'ολίγον συνεπιβατών μου, οι οποίοι είχαν ακολουθήσει την τακτική του τσαμπουκά και είχαν φάει τα μούτρα τους στην κωλοπετσωμένη υπάλληλο, η οποία από τσαμπουκά ουδόλως μασούσε.<br /><br />Χώθηκα πάλι στο ελεγχόμενο κομάτι του αεροδρομίου, πήρα την οικογένεια και τις βαλίτσες, ξαναβγήκαμε όλοι μαζί στα τσεκ-ιν, δώσαμε τις βαλίτσες, πήραμε τις κάρτες, ξαναπεράσαμε μέσα και τρέξαμε στην πύλη όπου ακούσαμε την ακόλουθη ανακοίνωση:<br /><br /><span style="font-style: italic;">Οι Ολυμπιακές Αερογραμμές ανακοινώνουν ότι η πτήση 1234 για Ηράκλειο θα καθυστερήσει 30 λεπτά.</span><br /><br />Εκεί απαθανάτισα και το χαριτωμένο στιγμιότυπο της φωτογραφίας. Στην κυρία που ξεχωρίζει δόθηκε καρέκλα για να μην της έρθει νταμπλάς και τελικά πετάξαμε στι2 23:30 για Ηράκλειο.<br /><br />Αξέχαστη θα μου μείνει η απορία στο πρόσωπο του σεκιουριτά, ο οποίος όντας τελείως άσχετος άκουγε τα παράπονα εξοργισμένου αμερικάνου τουρίστα:<br /><br /><span style="font-style: italic;">This is a very bad situation! It is bad for this country, it is bad for this airline, it is bad for everyone. You'd better get some help down here!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-8662727236264876088?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-43593206492504126982007-07-29T18:29:00.000+02:002007-07-29T18:32:30.104+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RqzA6Z75WTI/AAAAAAAAADA/ytKoeu1XQ3g/s1600-h/DSCN3083.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RqzA6Z75WTI/AAAAAAAAADA/ytKoeu1XQ3g/s400/DSCN3083.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092657388276242738" /></a><br /><br />Διακοπές τέλος λοιπόν...<br /><br />Πριν διηγηθώ μερικές από τις περιπέτειές μου, να συγχαρώ το ελληνικό κράτος και όσους συνεργάστηκαν με αυτό στην μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλουν για την εξάλλειψη της μάστιγας που λέγεται "δάσος".<br /><br />Πλησιάζει η ευλογημένη ώρα που η Ελλάδα δε θα έχει πια ούτε ένα αλσύλιο. Ούτε πυροσβέστες θα πληρώνουμε πια, ούτε θα καίγονται σπίτια κάθε καλοκαίρι, ούτε οικοπεδοφάγοι θα υπάρχουν (αφού θα έχει οικοπεδοποιηθεί ολόκληρο το σύμπαν), ούτε θα ταλαιπωρείται στα δασαρχεία ο κοσμάκης για να χτίσει τη βιλίτσα του.<br /><br />Και αν κανενός γκρινιάρη του λείπει το δάσος, ας παίρνει ένα αεροπλάνο και ας πηγαίνει στην Ελβετία.<br /><br />Όσο για τους τρομοκράτες που απειλούν με επιθέσεις αναδάσωσης, να είστε σίγουροι ότι δε θα τους περάσει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-4359320649250412698?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-17951458589450686692007-06-12T16:50:00.000+02:002007-06-12T23:14:10.087+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/Rm8Mjdjbd4I/AAAAAAAAACw/LVt3uwLqriY/s1600-h/DSC00284.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/Rm8Mjdjbd4I/AAAAAAAAACw/LVt3uwLqriY/s400/DSC00284.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5075289108438022018" /></a><br />Χαμός στην παραλία της Αθήνας με τα κάγκελα.<br /><br /><br />Διαβάζω στην Ελευθεροτυπία:<br /><br /><em>Γύρω στις 3.30 μ.μ. έγινε η πρώτη προσαγωγή του δημοτικού υπαλλήλου Μ. Ευσταθιάδη, ο οποίος υπεδείχθη ως ένας από εκείνους που την προηγουμένη ξήλωναν τα κάγκελα. Μετά κατατέθηκε μήνυση εναντίον του συνεργείου που κολλούσε τα κάγκελα χωρίς την απαραίτητη οικοδομική άδεια. Βάσει αυτής της μήνυσης προσήχθη και ο υπεύθυνος του συνεργείου για εκτέλεση παράνομων εργασίων αφού προηγουμένως υπέβαλε επίσης μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση. Επιπλέον, η Αστυνομία αφαίρεσε τις πινακίδες κυκλοφορίας από το φορτηγό που είχε φέρει τα κομμένα κάγκελα.</em><br /><br />Γουέλκαμ του δε μπάλκανς. Μηνύσεις μέχρι τελικής πτώσεως και η Αστυνομία να παίρνει πινακίδες. Άντε να δούμε πόσο θα αντέξουν οι του δήμου να παίζουν κρυφτούλι με τους καγκελονταβάδες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-1795145858945068669?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-52385121900522788592007-06-01T13:21:00.000+02:002007-06-01T13:42:05.970+02:00<center><a href="http://fakellaki.blogspot.com" target="_blank"><img alt="Μην πάρεις φακελάκι - Μην δώσεις φακελάκι" src="http://ads3.adman.gr/blog_amalia.gif" border="0" /></a> </center><center> </center><center> </center><br /><br />...και για όλους εσάς που έχετε αναγκαστεί να δώσετε φακελάκι, που έχετε περιμένει με τις ώρες να εμφανιστεί ο γιατρός στο ραντεβού, που έχετε αισθανθεί θύματα της ανικανότητας ή της απληστίας ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, που έχετε πιάσει τον εαυτό σας να μη θυμάται πόσα έδωσε στον τάδε αναισθησιολόγο και στον τάδε χειρούργο μέσω του δείνα παθολόγου (που κράτησε κάτι και για πάρτη του).<br /><br />Αλλά και για σένα, Γιατρέ, που συνεχίζεις να τιμάς τον όρκο που έδωσες, ενώ καθημερινά παρκάρεις το σαραβαλάκι σου στο πάρκινγκ του νοσοκομείου, δίπλα στις καλογυαλισμένες κούρσες των συναδέλφων σου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-5238512190052278859?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-4572334921498832252007-05-09T19:12:00.000+02:002007-05-09T19:15:09.427+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RkIBOHIFfvI/AAAAAAAAACo/giPpmVQDksA/s1600-h/DSC00269.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RkIBOHIFfvI/AAAAAAAAACo/giPpmVQDksA/s400/DSC00269.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5062610273060617970" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold;">Μια που έρχεται καλοκαίρι, βγήκαμε να αγοράσουμε γυαλιά ηλίου. Τα αποτελέσματα τα βλέπετε!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-457233492149883225?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-33876493313590343942007-04-18T20:59:00.000+02:002007-04-18T21:56:36.546+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RiZ3kvFTftI/AAAAAAAAACg/UZ8pj-PvQrk/s1600-h/DSCN2742.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RiZ3kvFTftI/AAAAAAAAACg/UZ8pj-PvQrk/s400/DSCN2742.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5054859104767672018" border="0" /></a><br /><br />Τη Δευτέρα διάβασα στο in.gr ότι νεαρός Αλβανός "βρέθηκε απαγχονισμένος" στα κρατητήρια του αστυνομικού τμήματος Ιλίου.<br /><br />Επειδή κάτι μου θύμιζε η είδηση, έψαξα λίγο στα κιτάπια μου και βρήκα αυτό, με ημερομηνία 08.02.2007:<br /><br /><span style="font-style: italic;">Αναστάτωση στις τάξεις της Ελληνικής Αστυνομίας προκαλεί ο θάνατος ενός </span><br /><span style="font-style: italic;">35χρονου άνδρα από υπερβολική δόση ναρκωτικών μέσα στα κρατητήρια του </span><br /><span style="font-style: italic;">Αστυνομικού Τμήματος Καλαμάτας. </span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Όπως μετέδωσε ο ΑΝΤ1, το πακέτο των τσιγάρων του 35χρονου, που κρατείτο </span><br /><span style="font-style: italic;">επί δέκα ημέρες, περιμένοντας να εκδικαστεί η έφεσή του, βρέθηκαν δέκα </span><br /><span style="font-style: italic;">γραμμάρια ηρωίνης.</span><br /><br />Ο συμπαθέστατος κύριος Υπουργός Δημοσίας Τάξης, ο αγαπημένος όλων των Ελλήνων και ιδιαίτερα της νεολαίας, ο κος Β. Πολύδωρας, δήλωσε ότι δε θέλει ο κρατούμενος να μπορεί να αυτοκτονεί στα μουλωχτά:<br /><br /><span style="font-style: italic;">Θέλω να επιτηρείται. Αυτό όμως, έχει νομικές δυσκολίες, όπως μου είπαν πάλι οι ειδικοί. Ότι δεν μπορείς να τον επιτηρείς μέσα στο κελί του. Έχω αυτό το κενό περίπου στα όρια ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων.</span><br /><br />Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, οι αστυνομικοί θέλουν να προστατεύουν τους κρατούμενους, αλλά δε μπορούν, επειδή έτσι θα... διαρρεύσουν τα ευαίσθητα προσωπικά τους δεδομένα! Δε μου λες Βύρωνα, πας καλά;<br /><br />Επειδή είσαι και υπουργός, μήπως θα σου ήταν εύκολο να προσπαθήσεις να μη λες κοτσάνες;<br /><br />Η αστυνομία λοιπόν μας παίρνει δακτυλικά αποτυπώματα, κάνει παρακολουθήσεις, μαζεύει ένα σωρό στοιχεία για υπόπτους και "υπόπτους", αλλά δε μπορεί να επιτηρεί τα κελιά λόγω ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων;<br /><br />Οι ίδιοι αστυνόμοι που όταν συλλαμβάνουν διαδηλωτές τους γδύνουν για να τους ψάξουν τις κωλοτρυπίδες, δεν είδαν την ηρωίνη στο πακέτο με τα τσιγάρα; Και καλά, πώς την έκανε την ηρωίνη; Βρέθηκε και σύριγγα και τα συναφή;<br /><br />Πάντως κάθε φορά διατάσσεται ΕΔΕ και λάμπει η αλήθεια. Για να διευκολυνθεί το έργο τέτοιων ΕΔΕ, το παρόν μπλόγκ προσφέρει αφιλοκερδώς το ακόλουθο πρότυπο πόρισμα:<br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:courier new;">ΠΟΡΙΣΜΑ ΕΔΕ</span> <br /><br /><span style="font-family:courier new;">Οι εμπλεκόμενοι αστυνομικοί είναι (παρακαλώ επιλέξτε το σωστό)<br /></span></span><ol><li><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:courier new;">ανίκανοι/βλάκες και κατ'επέκτασιν δε φέρουν ουδεμίαν ευθύνη</span></span></li><li><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:courier new;">ψεύτες και φέρουν ευθύν</span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:courier new;">η</span></span></li><li><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:courier new;">ψεύτες αλλά απαλλάσσονται λόγω βλακείας.</span></span></li></ol><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:courier new;"></span></span><span style="font-family:courier new;">ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ<br /><br /></span><span style="font-family:courier new;">Ο αρμόδιος_______________________Ο Βύρωνας</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-3387649331359034394?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-81042884161316365582007-04-14T21:11:00.000+02:002007-04-14T21:19:49.970+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RiEoB5YJUnI/AAAAAAAAACY/ZFis3MLwQpY/s1600-h/DSCN2607.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RiEoB5YJUnI/AAAAAAAAACY/ZFis3MLwQpY/s400/DSCN2607.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5053364269933482610" border="0" /></a><br />Στο τραίνο από Βερολίνο για Μόναχο.<br /><br />Μπαίνει στη Λειψία σοβαρή κυρία, γύρω στα 40, με ταγέρ και δασκαλίστικα γυαλιά. Με το που κάθεται ανοίγει το τσαντικό, βγάζει το λάπτοπ με ύφος σαράντα πρυτάνεων, το ανοίγει μπροστά της και πέφτει με τα μούτρα στην... πασιέντζα!<br /><br />Ε ρε αλλοτρίωση! όπως θα έλεγε και ένας παλιός συμμαθητής μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-8104288416131636558?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-67324052016455816952007-04-04T22:37:00.000+02:002007-04-04T23:45:46.107+02:00Κυρίες και κύριοι, η ώρα πλησιάζει μεσάνυχτα...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RhQNr65ocWI/AAAAAAAAABg/qAGXtzjt2Wk/s1600-h/NosferatuShadow.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RhQNr65ocWI/AAAAAAAAABg/qAGXtzjt2Wk/s400/NosferatuShadow.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049676130385686882" border="0" /></a><span style="font-size:130%;"><br />Nosferatu, Phantom der Nacht</span><br /><br />Τι αριστούργημα! Αυτή ήταν η ταινία που με έκανε φίλο των ταινιών τρόμου. Αυτή και το The Night Of The Living Dead.<br /><br /><span style="text-decoration: underline;"><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RhQQMq5ocYI/AAAAAAAAABw/ujf1Il4GAag/s1600-h/sweethere2.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RhQQMq5ocYI/AAAAAAAAABw/ujf1Il4GAag/s400/sweethere2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049678892049658242" border="0" /></a><span style="font-size:130%;">The sweet hereafter</span><br />Ελληνικός τίτλος: Το Γλυκό Πεπρωμένο<br /><br />Η πιο μεγάλη στιγμή του Egoyan. Κρίμα που μετά από αυτήν την ταινιάρα ήρθε το "Αραράτ" και με ξενέρωσε...<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RhQRYK5ocZI/AAAAAAAAAB4/KyKPvA2WdR8/s1600-h/Ko_to_tamo_peva.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RhQRYK5ocZI/AAAAAAAAAB4/KyKPvA2WdR8/s400/Ko_to_tamo_peva.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049680189129781650" border="0" /></a><span style="font-size:130%;">Ko To Tamo Peva</span><br />Ελληνικός τίτλος άγνωστος, πάντως ο γιουγκοσλαβικός τίτλος μεταφράζεται "Ποιός τραγουδάει εκεί πέρα".<br /><br />Κωμωδία από την πρώην Γιουγκοσλαβία, με ένα αλλοπρόσαλο υπεραστικό λεωφορείο, κλασικό βαλκανικό ΚΤΕΛ, να ταξιδεύει προς το Βελιγράδι ενώ ξεσπάει ο Δεύτερος Παγκόσμιος.<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RhQSoq5ocaI/AAAAAAAAACA/by3kiJZkTxI/s1600-h/The_Seventh_Seal_poster.png"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RhQSoq5ocaI/AAAAAAAAACA/by3kiJZkTxI/s400/The_Seventh_Seal_poster.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049681572109250978" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">Det sjunde inseglet</span><br />Η έβδομη σφραγίδα.<br /><br />Με μια από τις πιο κλασικές σκηνές στην ιστορία του σινεμά: Ο ιππότης Antonius Block παίζει σκάκι στην παραλία με αντίπαλο το θάνατο.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RhQTy65ocbI/AAAAAAAAACI/a1Fsg0BPINg/s1600-h/Thanasi.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RhQTy65ocbI/AAAAAAAAACI/a1Fsg0BPINg/s400/Thanasi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049682847714537906" border="0" /></a><span style="font-size:130%;"><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση</span><br /></div><br />Μια μεγάλη στιγμή, όχι μόνο για το Βέγγο και τον Κατσουρίδη, αλλά και για το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (1971, βραβείο κριτικών, βραβείο κοινού). Να σημειώσω ότι μπήκα στον πειρασμό να βάλω και το "Όλα είναι δρόμος", κυρίως για τις καλτ σκηνές με την κατεδάφιση του επαρχιακού σκυλάδικου "Βιετνάμ". Αλλά φτάνει τώρα.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RhQY7a5occI/AAAAAAAAACQ/_8gHmST1oxs/s1600-h/dromos.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RhQY7a5occI/AAAAAAAAACQ/_8gHmST1oxs/s400/dromos.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049688491301564866" border="0" /></a>Αυτά λοιπόν...<br /><br />Για όσους ξέχασα ή αδίκησα, τι να κάνουμε, συμβαίνουν αυτά.<br /><br />Εννοείται ότι η λίστα αυτή είναι προσωπική και δεν είναι με κανέναν τρόπο "αντικειμενική".<br /><br />Καληνύχτα σας<br />και αν δε σας δω άυριο, καλημέρα σας και καλή σας όρεξη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-6732405201645581695?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-76641652847247746352007-03-31T11:30:00.000+02:002007-03-31T12:49:32.027+02:00Αγαπητή μου αναγνώστρια,<br /><br />δυστυχώς δεν ξέρω ποιές είναι οι 7 πιο αγαπημένες μου ταινίες. Να όμως μερικές που σίγουρα θα ήταν υποψήφιες:<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/Rg4tfHtxpVI/AAAAAAAAAAw/UHSIe2zRL3Q/s1600-h/gadjo_dilo_1_gr.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/Rg4tfHtxpVI/AAAAAAAAAAw/UHSIe2zRL3Q/s400/gadjo_dilo_1_gr.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5048022244999144786" border="0" /></a><span style="font-size:130%;">Gadjo dilo</span><br /><br />Ελληνικός τίτλος: "Υπάρχουν και Ευτυχισμένοι Τσιγγάνοι" (Ο γνήσιος τίτλος σημαίνει "ο τρελός ξένος".)<br /><br />Δεν ξέρω αν υπάρχουν και ευτυχισμένοι τσιγγάνοι, αλλά όταν είδα αυτήν την ταινία ήμουν σίγουρα ευτυχισμένος μήτσκος.<br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/Rg4wL3txpWI/AAAAAAAAAA4/aGuEt_k-adY/s1600-h/paris+texas.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/Rg4wL3txpWI/AAAAAAAAAA4/aGuEt_k-adY/s400/paris+texas.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5048025212821546338" border="0" /></a></div><br /><br /><span style="font-size:130%;">Paris, Texas<br /><br /></span>Κατά την ταπεινή μου άποψη, η καλύτερη ταινία του Wenders. Το CD με τη μουσική της ταινίας περιλαμβάνει και το συγκλονιστικό μονόλογο του Harry Dean Stanton, τον οποίο ακούει στην ταινία η Nastassja Kinski, στη σκηνή της φωτογραφίας. Και μια που είπα Kinski...<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/Rg4yTHtxpXI/AAAAAAAAABA/sq9pStNmuEg/s1600-h/aguirre_the_wrath_of_god.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/Rg4yTHtxpXI/AAAAAAAAABA/sq9pStNmuEg/s400/aguirre_the_wrath_of_god.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5048027536398853490" border="0" /></a><span style="font-size:130%;">Aguirre, der Zorn Gottes</span><br /><br />Ελληνικός τίτλος: "Αγκίρε, η οργή του Θεού"<br /><br />Ο σπουδαιότερος Γερμανός ηθοποιός στην ιστορία του σινεμά, Klaus Kinski, σε ένα πραγματικό ρεσιτάλ. Αν σας αρέσει να δείτε και το "Fitzcarraldo" (δεν ήξερα ποιό από τα δύο να διαλέξω).<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/Rg40I3txpYI/AAAAAAAAABI/TqbC-Dzm0GI/s1600-h/2001Style_B.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/Rg40I3txpYI/AAAAAAAAABI/TqbC-Dzm0GI/s400/2001Style_B.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5048029559328449922" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">2001, A Space Odyssey</span><br /><br />O Kubrick φιλοσοφεί μεταξύ Νεάντερταλ και πλανήτη Δία και εμείς παρακολουθούμε μαγεμένοι.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/Rg416XtxpZI/AAAAAAAAABQ/CJOsdI2UkPc/s1600-h/Amarcord.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/Rg416XtxpZI/AAAAAAAAABQ/CJOsdI2UkPc/s400/Amarcord.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5048031509243602322" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Amarcord</span><br /><br />Τι να πρωτοδιαλέξω από το έργο του μάγου; Dolce Vita, Roma, 8 1/2, τα μοναδικά φιλμικά όργια Casanova και Satyricon, Οι νύχτες της Καμπίρια, La strada...<br /><br />Η συγκεκριμένη ταινία είναι ένα μωσαϊκό μικρών ιστοριών από την ιταλική επαρχία της περιόδου του φασισμού. Φοβερή η σκηνή με το υπερωκεάνιο!<br /><br />Σεβασμός και τιμή στον Καλλιτέχνη!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/Rg44Q3txpaI/AAAAAAAAABY/QBQOQojnXKg/s1600-h/The_Wild_Bunch.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/Rg44Q3txpaI/AAAAAAAAABY/QBQOQojnXKg/s400/The_Wild_Bunch.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5048034094813914530" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">The Wild Bunch</span><br /><br />Ελληνικός Τίτλος: Άγρια Συμμορία<br /><br />Καουμπόικο;<br /><br />Καουμπόικο! Αλλά όχι όποιο και όποιο. Συναρπαστικό, άγριο και πολύ μπροστά από την εποχή του. Η σκηνή των ηρώων που πάνε προς την τελική μάχη έχει μείνει στην ιστορία.<br /><br />(Το άλλο μεγάλο καουμπόικο που έμεινε στην ιστορία είναι το High Noon, πίσω στα 1952 με τον Gary Cooper.)<br /><br /><br /><br /><br />(συνεχίζεται)<br /><br />ΥΓ: Αυτό το μπλογκ έχει επιλέξει να έχει "χαμηλό προφίλ". Ως εκ τούτου, έχει ελάχιστους μπλογκοφίλους (αλλά καλούς). Γι΄αυτό και η πρόσκληση είναι ανοιχτή. Όποιος διαβάσει το ποστ και έχει όρεξη να μας πει για τις ταινίες που αγαπά, ας αφήσει ένα σχόλιο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-7664165284724774635?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-10812003310879556152007-03-24T11:47:00.000+01:002007-03-24T12:35:04.317+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RgUDhoMf-_I/AAAAAAAAAAk/HHPRqkDhuMI/s1600-h/DSCN2728.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RgUDhoMf-_I/AAAAAAAAAAk/HHPRqkDhuMI/s400/DSCN2728.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045442833798921202" border="0" /></a>Να σας εξομολογηθώ ότι στον ελεύθερο χρόνο μου επισκέπτομαι συστηματικά την ιστοσελίδα του γνωστού σε όλους Στ. Παπαθεμελή. Πρόκειται περί πολύ ενδιαφέροντος διαδικτυακού χώρου και είναι χαρά μου να σας παρουσιάσω μερικά κομμάτια του.<br /><br />Πρώτα απ' όλα το βιογραφικό: Ποιός είναι ο Στ. Παπαθεμελής; Ο ίδιος μας ενημερώνει...<br /><span style="font-size:100%;"><br /></span> <span style="color: rgb(0, 0, 0);" class="functionmenuindex1"><b style=""><i style=""><span lang="EL" style="font-size:10;"><span style="font-size:100%;">Ο Στέλιος Παπαθεμελής γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Από το 1974 εκλέγεται συνεχώς βουλευτής.</span><br /><span style="font-size:100%;"><br /></span></span></i></b></span>Πέρα από συμβάσεις και γνωστά πρότυπα, δε λέει ούτε πότε γεννήθηκε, ούτε αν σπούδασε. Μάλλον αυτός ο άνθρωπος γεννήθηκε βουλευτής! Λίγο παρακάτω γράφει:<br /><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" class="functionmenuindex1" ><b style=""><i style=""><span lang="EL">Διάβασε και εξακολουθεί να διαβάζει πολύ και πολλά, και προπαντός ιστορία. </span></i></b></span><br /><span class="functionmenuindex1"><b style=""><i style=""><span style=";font-size:10;color:white;" lang="EL" ></span></i></b></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);" class="functionmenuindex1"><b style=""><i style=""><span lang="EL" style="font-size:10;"> <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;"></span></span></span></span></span></i></b><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:10;" lang="EL" ></span></span>Μπράβο, "να διαβάζετε και κανένα εξωσχολικό βιβλίο", όπως μας έλεγαν και όταν ήμασταν μικροί. Ωραία πληροφορία για βιογραφικό υποψήφιου πρωθυπουργού! Οπωσδήποτε αποδεικνύει μια τερατώδη μόρφωση και μια πολύπλευρη κατάρτιση.<br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" class="functionmenuindex1" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);" lang="EL"><br /></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" class="functionmenuindex1" ><b style=""><i style=""><span lang="EL">Κύριο εργαλείο της πολιτικής του ανάλυσης είναι ο Θουκυδίδης και η κλασική σκέψη γενικότερα. Από αυτήν και το Ευαγγέλιο αντλεί τις πνευματικές "σταθερές" του.</span></i></b></span><br /><br />ΣΕ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΣΤΕ, Ω ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ! Αμήν.<br /><br />Στην ιστοσελίδα μπορείτε να βρείτε και έναν οδηγό ευτυχίας, με βαθυστόχαστες συμβουλές όπως:<br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-style: italic; font-weight: bold;" lang="EL"><span style="">Απόλαυσε </span>το χάραμα, το γέλιο, τη βροχή, τα λουλούδια, τα πουλιά. Είναι όλα δικά σου!<br /><br /></span></span>Επίσης, ενημερωνόμαστε ότι ο Στ. Παπαθεμελής είναι γενικός γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, με λινκ για να διαβάσουμε τις τελευταίες δραστηριότητες της συνέλευσης αυτής ("θέλω, θέλω!")<br /><br />Κάνω κλικ και διαβάζω:<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Γενικός Γραμματέας</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">1. Ο Γενικός Γραμματέας είναι ο επικεφαλής της Γραμματείας.</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">2. Τα καθήκοντα του Γενικού Γραμματέα, εκτός των άλλων, είναι:...<br /><br /></span>Χμμμ, πολύ ενδιαφέρον... Ας μη διαβάσω παρακάτω.<br /><br />Παρακάτω έχουμε την ευκαιρία να διαβάσουμε ομιλία του Στ. Παπαθεμελή στην εκδήλωση τιμής και μνήμης "στον στρατηλάτη – εκπολιτιστή της Μακεδονίας μας και όλων των Ελλήνων ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ". Φτου βρε σε όλους τους Έλληνες που ήταν απολίτιστοι και ήρθε ο Αλέκος να τους εκπολιτίσει.<br /><br />Μάλλον πρέπει να βρω κάτι πιο σοβαρό να κάνω στον ελεύθερο χρόνο μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-1081200331087955615?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1292026868964971432007-02-27T19:11:00.000+01:002007-02-27T19:33:55.138+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/ReR5ZRafLDI/AAAAAAAAAAY/gWwbLE947zE/s1600-h/DSCN2271-1.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/ReR5ZRafLDI/AAAAAAAAAAY/gWwbLE947zE/s400/DSCN2271-1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5036283758385245234" border="0" /></a><br />Πριν από λίγο καιρό, η ειδική επιτροπή εμπειρογνομόνων και σουπερεπιστημόνων του ΟΗΕ είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι υπεύθυνος για το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι ο άνθρωπος.<br /><br />Να που διαψέυδεστε κύριοι!<br /><br />Σύμφωνα με τον καθηγητή μικροβιολογίας Ralf Konrad, ερευνητή στο διάσημο Ινστιτούτο Max-Planck, μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουν και τα βόδια, με τις μεγάλες ποσότητες μεθανίου που παράγει το πεπτικό τους σύστημα. Προτείνει λοιπόν να αποφεύγουμε το βοδινό κρέας και τα γαλακτοκομικά προϊόντα, ως άμεσο μέτρο για την ελάττωση των σχετικών αερίων.<br /><br />Δε διευκρινίζει αν και οι ανθρώπινες πορδές επιβαρύνουν εξίσου το περιβάλλον. Πρέπει να ερευνηθεί το θέμα, όχι τίποτα άλλο, δε θέλω την επόμενη φορά που θα φτιάξω φασολάδα να βρω τίποτα ακτιβιστές της Greenpeace αλυσοδεμένους στο μπαλκόνι μου...<br /><br />Για τους γερμανομαθείς, <a href="http://193.154.214.33/?url=/?id=2779450">εδώ</a> το σχετικό άρθρο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-129202686896497143?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-76170022232773546932007-02-20T21:50:00.000+01:002007-02-21T18:18:44.705+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RdtfVv3oFBI/AAAAAAAAAAM/3GftZgwHDJg/s1600-h/DSCN2265.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5033721835748332562" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/__7_dO2d0SLM/RdtfVv3oFBI/AAAAAAAAAAM/3GftZgwHDJg/s400/DSCN2265.JPG" border="0" /></a><br />Κυρίες και κύριοι, μια συγκλονιστική αποκάλυψη: Κάποια χρόνια πριν διαφύγω στο εξωτερικό, είχα ξεκινήσει ανατρεπτική, επαναστατική και αντιεξουσιαστική δραστηριότητα στην Αθήνα, ζώντας στην παρανομία για μήνες. Ιδού η ιστορία, η οποία βλέπει για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας:<br /><br />Θυμάστε γύρω στο '95-΄96, όταν ο Δήμος Αθηναίων είχε αποφασίσει να εκχωρήσει τον έλεγχο της στάθμευσης των αυτοκινήτων σε ιδιωτική εταιρεία; Είχε γίνει μεγάλη φασαρία... Είχαν στηθεί παντού παρκόμετρα, είχαν βγει και ιδιωτικοί "χωροφύλακες" στους δρόμους και μοίραζαν κλήσεις. Τότε λοιπόν είχα παρατηρήσει κάτι απίθανο. Ενώ μέχρι τότε στην οδό Ομήρου, στο κομμάτι μπροστά στο Ινστιτούτο Γκέτε, απαγορευόταν το παρκάρισμα, ξαφνικά επετράπη και μπήκαν παρκόμετρα. Αυτό βέβαια σήμαινε ότι η απαγόρευση που υπήρχε πριν τα παρκόμετρα ήταν εισπρακτικού χαρακτήρα. Δεν είχε σχέση δηλαδή με την κατάσταση της κυκλοφορίας στο συγκεκριμένο δρόμο, αλλά είχε επιβληθεί απλά για να κονομάει το κράτος από τα πρόστιμα. Και επειδή είχε τύχει στο συγκεκριμένο σημείο να έχω φάει και εγώ κλήση, τσατίστηκα και κύρηξα πόλεμο στα παρκόμετρα, στα πρόστιμα, στο Δήμο και στο Δήμαρχο προσωπικά.<br /><br />Η τακτική μου ήταν απλή, εύκολη στην εφαρμογή της και, όπως αποδείχτηκε, πολύ αποτελεσματική. Όποτε έβλεπα παρκαρισμένο αυτοκίνητο με κλήση στο παρ-μπριζ, έπαιρνα την κλήση και την εξαφάνιζα. Την έβαζα απλά στην τσέπη και έφευγα. Καθώς οι κλήσεις έμεναν απλήρωτες, η εταιρεία άρχιζε να στέλνει ειδοποιητήρια στα σπίτια των οδηγών. Οι οδηγοί βέβαια, οι οποίοι δεν είχαν ιδέα περί τίνος πρόκειται, τα παίρνανε στο κρανίο και άρχιζαν τις διαμαρτυρίες. Τι να έκανε και η εταιρεία, το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να στέλνει εκ νέου ειδοποιητήρια. Θα έπρεπε να τους στείλει όλους στα δικαστήρια, μία κίνηση όμως η οποία θα ήταν προφανώς ανόητη, με τον τρόπο που λειτουργούν στην Ελλάδα τα δικαστήρια.<br /><br />Όπως είναι φανερό, το σύστημα ήταν καταδικασμένο να καταρρεύσει. Η ιδιωτική εταιρία κέρδη δεν έβγαζε, ο κόσμος ήταν αναστατωμένος και φώναζε, και μέσα σε λίγους μήνες επανήρθαμε στην πρότερη κατάσταση, χωρίς ιδιωτική χωροφυλακή και χωρίς παρκόμετρα, ενώ όλα τα πρόστιμα που εκκρεμούσαν ακυρώθηκαν.<br /><br />Για να μην υπερβάλω, βοήθησαν κάπως τον αγώνα μου και οι χιλιάδες συναγωνιστές, οι οποίοι απλά δεν πλήρωναν τις κλήσεις τους από πείσμα, αν και τις βρήκαν πριν προλάβω να τις εξαφανίσω. Εμένα πάντως μου έμεινε μια πολύ όμορφη συλλογή από κλήσεις για παράνομη στάθμευση, την οποία κάποτε θα δείχνω στα εγγόνια μου και αυτά θα με θαυμάζουν για όλα αυτά τα καταπληκτικά που έχω κάνει στη ζωή μου.<br /><br />(Αυτά, με την ελπίδα ότι ο δικηγόρος μου έχει δίκιο όταν λέει πως όλα τα αδικήματα έχουν παραγραφεί.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-7617002223277354693?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1171028841817717442007-02-09T14:42:00.000+01:002007-02-09T14:47:21.853+01:00Με μια γρήγορη ματιά που έριξα, οι παλιοί μου φίλοι με έχουν ξεγράψει. Άλλοι έχουν εγκαταλείψει τη μπλογκόσφαιρα, άλλοι έχουν αλλάξει όνομα και διεύθυνση, άλλοι απλά με έσβησαν από τα λινκς τους. Ωραία. Μπορώ να ξαναρχίσω. Μόνο που, για να έχω πάνω μου κατ' αποκλειστικότητα τα φώτα της δημοσιότητος, λέω πρώτα να περιμένω να περάσει η Μπερλινάλε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-117102884181771744?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1170944066760969012007-02-08T15:12:00.000+01:002007-02-08T15:14:26.773+01:00Κρατήστε την αναπνοή σας. Ο Μήτσκος ξαναχτυπά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-117094406676096901?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1170880563119725802007-02-07T21:35:00.000+01:002007-02-07T21:36:03.136+01:00Επιστρέφω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-117088056311972580?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1153335572344051432006-07-19T20:54:00.000+02:002006-07-19T20:59:32.356+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1828.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1828.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Ο γείτονας ο Λιουμπίνκο λοιπόν, αφού έκοψε τα δέντρα, άφησε τη δουλειά στη μέση και τα αγριόχορτα άκοφτα. "Όλο θέλω να έρθω και όλο δεν έχω χρόνο!" έλεγε, χωρίς να πείθει τη γιαγιά Στάνα που, όταν είμασταν πάλι μεταξύ μας, αναρωτιόταν πώς βρήκε χρόνο για να έρθει να πάρει τα λεφτά. Αποφάσισα λοιπόν να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Ένας άλλος γείτονας, ο μπαρμπα-Ζόραν, θα μου παρείχε τον απαραίτητο εξοπλισμό για τη δουλειά. Στο στρατό απέκτησα εμπειρία στο χειρισμό τόσο των χορτοκοπτικών μηχανών χειρός, όσο και των κλασικών μηχανών κουρέματος του γκαζόν, οπότε υπέθεσα ότι θα τα έβγαζα πέρα χωρίς πολλά προβλήματα. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1829.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1829.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Οι ψευδαισθήσεις μου διαλύθηκαν όταν ο μπάρμπα-Ζόραν μου έφερε τον "εξοπλισμό", ο οποίος αποτελείτο από ένα μεσαιωνικό δρεπάνι και μια πλακουτσωτή πέτρα για να το ακονίζω. Ήταν ένα από αυτά τα δρεπάνια με τη μακριά ξύλινη χειρολαβή, σαν κι αυτό που απεικονίζεται συνήθως να κρατάει ο χάρος όταν βγαίνει παγανιά. Η χρήση του απαιτεί μια ιδιαίτερη τεχνική και, ομολογουμένως, αν δε μου έδειχνε λίγο ο μπαρμπα-Ζόραν πώς γίνεται, δε θα είχα καταφέρει να κόψω και πολλά πράγματα. <br /><br />Άρχισα λοιπόν τη δουλειά, άρχισε και ο Ήλιος να ανεβαίνει, ο ιδρώτας να κυλάει, οι παλάμες να βγάζουν φουσκάλες και η μέση να πιάνεται. Κάθε πέντε λεπτά περίπου έπρεπε να σταματάω για να κάνω ένα γρήγορο ακόνισμα της λεπίδας, λίγα περάσματα με το ακόνι, και μετά συνέχιζα.<br /><br />Άκουγα τους περαστικούς να κουβεντιάζουνε και, χωρίς να καταλαβαίνω τι λένε, ένιωθα ότι με σχολιάζανε. Σίγουρα η τεχνική μου δεν ήταν άψογη, αλλά η προσπάθειά μου ήταν φιλότιμη και αρκετά αποτελεσματική. Πέρασε και η γυναίκα του Λιουμπίνκο και μου είπε να μην πλησιάζω τόσο πολύ τα μελίσσια, γιατί οι μέλισσες δε συμπαθούν λέει τα δρεπάνια και επιτίθενται πάραυτα. Δεν το ήξερα αυτό, ακούνε λέει οι μέλισσες τον ήχο του δρεπανιού που κόβει τα χόρτα και τα παίρνουν στο κρανίο. Εκτός αυτού, μου είπε ότι δε χρειάζεται να κουράζομαι, θα τέλειωνε τη δουλειά ο άντρας της μόλις <br />έβρισκε λίγο χρόνο. Ναι, καλά...<br /><br />Εν πάσει περιπτώσει, μου πήρε περίπου δύο ώρες να καθαρίσω τον κήπο, εκτός από την επικίνδυνη ζώνη γύρω από τα μελίσσια. <br /><br />Οι απώλειες ήταν μικρές: Το δέρμα στις παλάμες μου, κοντά στα δάκτυλα, το είχε φάει η μαρμάγκα. Η πλάτη μου είχε πιαστεί από την επαναλαμβανόμενη περιστροφή της μέσης, ενώ η τεράστια ελληνική μύτη μου είχε γίνει σα ντομάτα από τον Ήλιο. Μικροπράγματα δηλαδή, μπροστά στο μεγαλείο του φαγητού και της σιέστας που ακολούθησαν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-115333557234405143?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1152732475480680882006-07-12T21:15:00.000+02:002006-07-13T10:21:33.556+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1767.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1767.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Να ένας απλός τρόπος να ξεχωρίσεις τους ντόπιους χωριάτες από τους πρωτευουσιάνους παραθεριστές, στην Πρετεζάνα αλλά και αλλού: Τα παιδιά της πόλης θα καθήσουν να αγναντέψουν τη φύση, δηλαδή μια ωραία πλαγιά, ένα ωραίο δάσος, τα νερά μιας λίμνης, το ηλιοβασίλεμα. Οι ντόπιοι, αδιαφορώντας προκλητικά για όλα τα παραπάνω, θα γυρίσουν τις καρέκλες τους προς το δρόμο και θα απολαύσουν τη θέα των διερχόμενων αυτοκινήτων.<br /><br />Όταν μπήκε η Άνοιξη, η γιαγιά Στάνα, που ήταν ακόμα στην πόλη, παρήγγειλε σε ένα γείτονα, το Λιουμπίνκο, να μπει στον κήπο και να τον καθαρίσει από τα αγριόχορτα - με το αζημίωτο βέβαια. Λίγο καιρό μετά, η γιαγιά μπήκε στο λεωφορείο και ανέβηκε στο χωριό. Μόλις είδε τον κήπο της δεν πίστευε στα μάτια της, παραλίγο να της έρθει νταμπλάς: Τα αγριόχορτα ήταν απείραχτα, αλλά από τον κήπο λείπανε δύο μεγάλα και φουντωτά δέντρα. <br /><br />"Τώρα μπορείς επιτέλους από το σπίτι σου να βλέπεις το δρόμο," της εξήγησε με καμάρι ο Λιουμπίνκο.<br /><br />"Μάλλον αυτοί θέλουνε να μπορούν να μας βλέπουν από το δρόμο, είναι περίεργοι, αδιάκριτοι και κουτσομπόληδες," μας είπε αργότερα η γιαγιά, μη μπορώντας ακόμα να χωνέψει τη συμφορά.<br /><br />Εν πάσει περιπτώσει, για να μην πάει χαμένος ο κόπος του γείτονα, είπα να απαθανατίσω μερικά σχετικά στιγμιότυπα.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1843.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1843.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1791.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1791.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1775.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1775.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1768.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1768.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-115273247548068088?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1152215392919472782006-07-06T21:21:00.000+02:002006-07-06T21:49:53.036+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1764.0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1764.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Στον κήπο της γιαγιάς Στάνα ξεχωρίζουν οι δύο τεράστιες, επιβλητικές καρυδιές, η μια μπροστά στο σπίτι, αριστερά της εισόδου και η άλλη λίγο παραπέρα, προς τη μεριά του δρόμου. Ο κήπος χωρίζεται από το δρόμο με ένα λευκό φράχτη, κοντά στον οποίο στέκει μια σειρά μελίσσια, που βγάζουν κάμποσο από το μέλι της χρονιάς. Στην απέναντι πλευρά του κήπου, δηλαδή στη δεξιά πλευρά καθώς μπαίνουμε, στέκει μια σειρά από μηλιές, μια κερασιά και κάποια μικρά, φρεσκοφυτεμένα κυπαρίσσια.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1763.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1763.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Το σπίτι έχει μπροστά στην είσοδο μια μικρή βεράντα, στεφανωμένη από τρεις καμάρες. Εντυπωσιακό για μένα ήταν το πάχος των τοίχων, περιπου 25 εκατοστά, το οποίο προσφέρει καταπληκτική μόνωση. Με άλλα λόγια, ενώ έξω έσκαγε ο τζίτζικας, μέσα είχαμε μια χαρά δροσιά... (Για μας τους μοδέρνους βέβαια υπάρχουν και τα αιρκοντίσιον.)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1800.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1800.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Σε μια γωνιά του κήπου υπάρχουν τα ερείπια της παραδοσιακής "εξωτερικής" τουαλέτας και, δίπλα στα μελίσσια, το πηγάδι με το κλασικό σύστημα κουβάς-βαρούλκο-μανιβέλα.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1765.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1765.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Οι τοίχοι του σπιτιού είναι διακοσμημένοι με κάποια πανέμορφα εργόχειρα, φτιαγμένα απο σχοινί και κομμάτια ξύλου, σαν την κουκουβάγια που βλέπετε στη φωτογραφία.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1773.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1773.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Όταν πέφτει το βραδάκι, ανηφορίζουν από το ποτάμι βατράχια και αράζουν στον κήπο, κάτω από το φως της λάμπας, για να διανυκτερεύσουν. Δεν ξέρω γιατί το κάνουν αυτό. Μάλιστα, αν δεν προσέξεις, μπαίνουν και μέσα στο σπίτι, οπότε ή πρέπει να αρχίσεις το κυνήγι, ή το παίρνεις απόφαση και κοιμάσαι μετά μουσικής. Είναι πολύ ντροπαλά και δεν κατάφερα να βγάλω καλύτερη φωτογραφία, εντούτοις φαίνεται το βατραχάκι μπροστά στη ρόδα του καροτσιού.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1827.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1827.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Ο μπέμπης ενθουσιάστηκε με όλα αυτά. Μπορεί να κοιμόταν κάποιες ώρες παραπάνω λόγω ζέστης, αλλά τον υπόλοιπο καιρό περνούσε απίθανα. Του αρέσουν πολύ τα δέντρα, τον αφήναμε λοιπόν στο καροτσάκι του κάτω από μια καρυδιά και, καθώς ο αέρας κουνούσε τα φύλλα, αυτός χαχάνιζε δυνατά ή άπλωνε τα χεράκια του για να τα φτάσει. Πίσω από το κάγκελο ακουγότανε τότε η φωνή της γειτόνισσας:<br /><br />Nestore! Nestore, mico, gde si bre? Πού είσαι μπρε μικρούλη;<br /><br />Χαμογελούσα και εγώ και έριχνα τα ντόμπαρ νταν μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-115221539291947278?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1151958163344827282006-07-03T21:26:00.000+02:002006-07-03T22:22:46.656+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1753.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1753.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Η Πρετεζάνα είναι ένα μικρό χωριουδάκι στη Σερβία, γύρω στα 60 χιλιόμετρα δυτικά της Νις. Δεν έχει ούτε πλατεία, ούτε εκκλησία, ούτε μπακάλη και φούρναρη. Για την ακρίβεια, δεν έχει τίποτα άλλο εκτός από μερικά σπίτια. Δεν υπάρχει σε κάνενα χάρτη και δεν έχει σχέση με τη συνονόματη πόλη στη Βοσνία.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1754.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1754.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Την προηγούμενη εβδομάδα είχα την ευκαιρία να περάσω εκεί μερικές μέρες φιλοξενούμενος της γιαγιάς Στάνα. Το ταξίδι για το χωριό ήταν αρκετά πολύπλοκο. Προσγειώθηκα στο Βελιγράδι, πήρα το λεωφορείο από το αεροδρόμιο για το κέντρο της πόλης, περπάτησα μέχρι το σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων και εκεί πήρα τη γραμμή για Νις μέχρι το Μπλάτσε (περίπου 3 ώρες), όπου με μάζεψαν με το αυτοκίνητο για τα τελευταία 3-4 χιλιόμετρα. Το δυσκολότερο κομμάτι ήταν στο Βελιγράδι, όπου η ζέστη ήταν αφόρητη και οι συνεννόηση στα λεωφορεία δύσκολη. Κάποια υπέροχα κομμάτια της διαδρομής με αποζημίωσαν για την ταλαιπωρία.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1747.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1747.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Η Πρετεζάνα είναι περιτριγυρισμένη από αγρούς και λιβάδια, ενώ το σύνολο των (ελάχιστων) κατοίκων της ασχολείται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Τα περισσότερα σπίτια είναι ισόγεια, με κήπο, στάβλο, αποθήκες, κοτέτσι, κάποιο μικρό περιβόλι και φυσικά χώρο στάθμευσης για το τρακτέρ.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1818.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1818.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Για έναν άνθρωπο της πόλης, όπως είμαι εγώ, η διαμονή σε ένα τέτοιο μέρος είναι μια εμπειρία έντονη και πρωτόγνωρη. Η επαφή με τη φύση, η επικοινωνία με τους ντόπιους, η ηρεμία και η γλύκα του τοπίου ζωγράφιζαν, μέρα με τη μέρα, ένα όλο και πλατύτερο χαμόγελο στο πρόσωπό μου.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1842.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1842.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Θα προσπαθήσω να αποτυπώσω μερικά στιγμιότυπα αυτών των ημερών. Θαρρώ πως αξίζει τον κόπο.<br /><br /><span style="font-style:italic;">(Συνεχίζεται)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-115195816334482728?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1150838820416520882006-06-20T23:20:00.000+02:002006-06-20T23:27:00.666+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/PHTO0071.0.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/PHTO0071.0.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;"><br /><br />Επιστολή προς τον Κάιζερ Μπεκενμπάουερ, τον κο Μπλάτερ και τις λοιπές φίφες.</span><br />Μεγαλειότατοι<br /><br />Παρά τα μεγαλοφυή μέτρα που λάβατε, η μαύρη αγορά με τα εισιτήρια του μουντιάλ λειτουργεί, τόσο στο δρόμο όσο και στο Ίντερνετ. Καταφέρατε βέβαια να ανεβάσετε τις τιμές, αφού ήδη τα εισιτήρια του τελικού κινούνται γύρω στα 4000 ευρώ. Ουδεμία έκπληξη, αφού μόλις το 36% των εισιτηρίων πήγαν απευθείας στον κοσμάκη. Τα υπόλοιιπά μοιράστηκαν ως εξής:<br /><br />Έλαβον:<br />- 16% οι επίσημοι χορηγοί (σπόνσορες στα ελληνικότερα)<br />- 11% εισιτήρια "φιλοξενίας" (αυτό μάλλον σημαίνει ότι πήγαν σε "ανεπίσημους" χορηγούς)<br />- 9% η ομοσπονδία ποδοσφαίρου της Γερμανίας<br />- 26% οι λοιπές ομοσπονδίες των υπόλοιπων χωρών.<br /><br />Οι σπόνσορες βέβαια δεν καίγονται για τα εισιτήρια, αλλά για τα κέρδη. Και είναι πολλά τα λεφτά. Παράδειγμα: Σπόνσορας είναι η Mastercard, που σημαίνει ότι αυτή είναι η μόνη κάρτα που γίνεται δεκτή σε όλες τις εκδηλώσεις του μουντιάλ. Με άλλα λόγια, το μονοπώλιο Fifa παίρνει λεφτά για να εκχωρεί μονοπώλιο στη Mastercard. Αυτά είναι τα καλά του ελεύθερου ανταγωνισμού!<br /><br />Και επειδή οι σπόνσορες πήραν τόσα εισιτήρια που δεν ήξεραν τι να τα κάνουν, αφού "γλύκαναν" τους διάφορους πολιτικάντηδες, τα έριξαν στη μαύρη, ενώ οι πιο αφελείς τα επέστρεψαν στους οργανωτές (περίπου 40000 κομμάτια).<br /><br />Κατόπιν αυτών, προτείνω από εδώ και στο εξής, τα εισιτήρια που προορίζονται για τους σπόνσορες να τυπώνονται σε απορροφητικό χαρτί, για να μπορούν τουλάχιστο να τα χρησιμοποιούν για να σκουπίζουν τους κώλους τους.<br /><br />Ειλικρινώς<br /><br />Μήτσκος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-115083882041652088?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1150494196080727172006-06-16T20:26:00.000+02:002006-06-16T23:43:16.663+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/Marlene.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/Marlene.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Σε τοπικό περιοδικό πέτυχα την ακόλουθη αγγελία (στην κατηγορία "Διάφορα"):<br /><br /><span style="font-style: italic;">Hallo R.! Was sagt Deine Frau dazu, dass Du fremde Frauen begrabscht und fragst ob sie rasiert sind? Kannst Du Dir das leisten?</span><br />Μετάφραση:<br /><span style="font-style: italic;">Γειά σου Ρ.! Τι λέει η γυναίκα σου, που χουφτώνεις τις ξένες γυναίκες και ρωτάς αν το έχουν ξυρίσει; Σε παίρνει να το κάνεις; </span><br /><br />Αμέσως μου κίνησε την περιέργεια. Ποιός έβαλε την αγγελία αυτή; Και γιατί;<br /><br />Το προφανές σενάριο: Ο μπερμπάντης Ρ, μόλις βρήκε ευκαιρία, την έπεσε σε κάποια δροσερή και χυμώδη γνωστή του. Αυτή όμως έδειξε χαρακτήρα και τον διαολόστειλε, προσπαθώντας τώρα να τον τρομάξει μέσα από το περιοδικό.<br /><br />Κάτι δε μου πάει καλά όμως με αυτό το σενάριο. Γιατί να μπει στον κόπο η κυρία αυτή, αντί να πάει να τα σφυρίξει όλα στη σύζυγο; Μήπως επειδή κατά βάθος θέλει να φλερτάρει με τον Ρ; Το ύφος της αγγελίας δε δείχνει κάτι τέτοιο. Μήπως επειδή θέλει να τον συνετίσει χωρίς να καταστρέψει το γάμο του; Χμμμ, δεν πείθομαι... Νομίζω ότι το κρυμμένο μήνυμα της αγγελίας είναι: "Ξέρω τι έκανες μπαγασάκο".<br /><br />Πιστεύω δηλαδή ότι ο συντάκτης της αγγελίας και το θύμα του χουφτώματος είναι δύο διαφορετικά πρόσωπα. Για παράδειγμα: Η ωραία δεσποινίς, η οποία εχουφτώθη από τον Ρ, φρόντισε να κουτσομπολέψει την επομένη και να μοιραστεί την εμπειρία της με τις κολλητές της. Κάποια από αυτές, η οποία γουστάρει τον Ρ, ζήλεψε που δεν τη χούφτωσε και αυτή, και έβαλε την αγγελία για να του κινήσει το ενδιαφέρον.<br /><br />Άλλο σενάριο. Η χουφτωμένη είναι επίσης παντρεμένη, αλλά ο σύζυγός της δεν είναι τόσο δυνατός όσο ο Ρ. Αφού λοιπόν δε μπορεί να τον δείρει, είπε τουλάχιστο να του δώσει να καταλάβει ότι γνωρίζει το γεγονός και να μαζέψει τα χέρια του.<br /><br />Και αν ο Ρ στην πραγματικότητα δε χούφτωσε; Αν είναι μέρος κάποιας προσπάθειας εκβιασμού; Αν είναι πλάκα μεταξύ φίλων; Αν είναι κωδικοποιημένο μήνυμα κατασκόπων προς την υπηρεσία τους;<br /><br />Ό,τι και να είναι, το σίγουρο είναι ότι ένας μεγάλος αριθμός από "Ρ" θα ταλαιπωρηθούνε. Ήδη έχουν μπει ψύλλοι στα αυτιά των συζύγων του Ράινερ, του Ραλφ, του Ρόμπερτ και του Ρόλαντ. Παρακολουθούν την κάθε τους κίνηση, το κάθε βλέμα, την κάθε χειρονομία.<br /><br />Εκκολάπτονται οικογενειακά προβλήματα. Ευτυχώς το όνομά μου δε με κατατάσσει στους ύποπτους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-115049419608072717?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1149145357557355642006-06-01T08:54:00.000+02:002006-06-01T09:02:37.580+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/karotsi.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/karotsi.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Και αφού θα σας αφήσω για λίγες μέρες, για να μη βαρεθείτε, είπα να σας βάλω μια άσκηση.<br /><br />Ακολουθεί απόσπασμα από ένα άρθρο, όπως εμφανίστηκε στην ιστοσελίδα της Ελευθεροτυπίας. Βρείτε τα γλωσσικά λάθη (δεκτές και παρατηρήσεις περί του ύφους)!<br /><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-weight: bold;font-family:sans-serif;font-size:100%;" >Διεθνολόγοι: Ισχυρή η Ελλάδα, μάχη στους διεθνείς οργανισμούς</span><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><br /></span><span style="font-family:sans-serif;font-size:100%;">Του ΑΡΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span> <span style="font-style: italic;font-family:sans-serif;font-size:100%;" >«Χωρίς στρατηγική»</span><span style="font-size:100%;"><span style="font-style: italic;"> </span><br /><br /></span> <span style="font-family:sans-serif;font-size:100%;">«Πολύ σωστά έκανε ο κ. Στεφανόπουλος και κατέθεσε την πρότασή του», λέει η Ρένα Δούρου, αλλά θεωρεί ότι η επιτυχία του εγχειρήματος εξαρτάται από τέσσερα ζητήματα:</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span> <span style="font-family:sans-serif;font-size:100%;">1 Τα μυθεύματα με τα οποία αντιμετωπίζει τα τελευταία χρονια η Ελλάδα τις ελληνοτουρκικές κρίσεις. Κρίσεις του είδους «μπόρα είναι θα περάσει» και «η Τουρκία εξάγει την εσωτερική της κρίση». </span> <span style="font-size:100%;"><br /><br /></span> <span style="font-family:sans-serif;font-size:100%;">2 Την πανάκεια της ένταξης της Τουρκίας στην Ελλάδα. Η κ. Δούρου δηλώνει υπέρμαχος των διευκολύνσεων από πλευράς Ελλάδας αλλά θεωρεί ότι «υπάρχει οροφή στην πολιτική αποτελεσματικότητα του μέτρου».</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span> <span style="font-family:sans-serif;font-size:100%;">3 Την έλλειψη στρατηγικής από πλευράς Ελλάδας, που την εμποδίζει ακόμη και να κεφαλαιοποιήσει γεγονότα όπως τις παραπάνω διευκολύνσεις. «Μοιάζει σαν να φοβόμαστε να υπάρχουν προτάσεις», λέει.</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span> <span style="font-family:sans-serif;font-size:100%;">4 Το πολιτικό κόστος που συνοδεύει την προσφυγή στο δικαστήριο της Χάγης. «Το διεθνές δίκαιο δεν το θυμόμαστε κατά περίπτωση να ομνύουμε σε αυτό όταν θέλουμε να προασπίσουμε τα δικαιώματά μας και να τα μασάμε όταν μιλάμε για τη Χάγη».</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114914535755735564?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1149019812758253712006-05-30T21:24:00.000+02:002006-05-30T22:10:15.120+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/fwtakia.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/fwtakia.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Όσοι γνωρίζουν τη Θεωρία του Χάους, γνωρίζουν και το "φαινόμενο της πεταλούδας", το οποίο λέει ότι το χτύπημα των φτερών μιας πεταλούδας, είναι δυνατόν σε κάποιο άλλο σημείο του κόσμου να προκαλέσει τυφώνα.<br /><br />Με βάση πειραματικά δεδομένα που συνέλεξα τις τελευταίες δύο εβδομάδες, είμαι σε θέση να γνωρίζω ένα ανάλογο φαινόμενο. Όποτε πηγαίνω με το ποδήλατο στη δουλειά, προκαλείται καταρρακτώδης βροχή ακριβώς την ώρα που σχολάω.<br /><br />Σύντομα θα έχω και την μαθηματική ανάλυση. Θέλω λίγο χρόνο να δουλέψω τις εξισώσεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114901981275825371?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1148671624118144002006-05-26T21:16:00.000+02:002006-05-26T21:27:04.143+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/soldat.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/soldat.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Δεν ξέρω γιατί, αλλά ο κεμπαπτζής της γειτονιάς μου ακούει μόνο Johnny Cash. Κάθε φορά που πάω να πάρω το λαχματζούν μου, νιώθω σαν να μπαίνω σε σαλούν.<br /><br />Έτσι και την Τρίτη το βράδυ λοιπόν, μπήκα στο μαγαζί υπό τους ήχους του "I Walk The Line". Τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα είχαν ήδη σχηματιστεί. Στα τραπέζια δεξιά, διέκρινα ένα τουρκικό σημαιάκι στο βάζο με τα λουλούδια, δύο φανέλες της Γαλατάσαραϊ, ένα κασκόλ της Μπεσίκτας και τέσερα μουστάκια. Στα τραπέζια αριστερά, πιο πειθαρχημένο στρατόπεδο, ομοιόμορφα ντυμένο με μπλου-τζήν, λευκά πουκάμισα με σηκωμένα μανίκια, ζελέ στα μαλιά και μια φωτογραφία του Ότο Ρεχάγκελ στο πρώτο τραπέζι.<br /><br />Ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα, το Αιγαίο Πέλαγος, με τις τουαλέτες στο βάθος.<br /><br />Πέρασα επιδεικτικά μπροστά από τον ιδιοκτήτη, χωρίς να τον χαιρετήσω, και πήρα τη θέση μου σε ένα τραπέζι στα αριστερά.<br /><br />"Το φάγανε το παληκάρι μας", είπε με συνομωτικό ύφος ένας στο διπλανό τραπέζι. "Εγώ σου λέω, επίτηδες το έριξε ο Τούρκος. Ούτε αυτοί δε μπορεί να είναι τόσο ατζαμήδες", απάντησε ο διπλανός μου. "Σκότωμα θέλουν ρε όλοι τους", ανταπάντησε ο πρώτος. "Κοίτα πώς με κοιτάει ο μουστάκιας ρε!" είπε κάποιος άλλος ενοχλημένος και σηκώθηκε από την καρέκλα του. "Τι κοιτάς ρε; Μήπως με γουστάρεις;" φώναξε κάνοντας μια άσεμνη χειρονομία. Οι απένταντι πετάχτηκαν πάνω σαν ελατήρια έτοιμοι για τσαμπουκά, το ίδιο και εμείς. Για μερικά δευτερόλεπτα, όλοι ήταν ακίνητοι και το μόνο που ακουγόταν ήταν το "Born to Love" του Johnny Cash. Στη συνέχεια, ένας δικός μας μας έκανε νόημα να καθήσουμε, και σιγά σιγά πήραμε πάλι τις θέσεις μας, χωρίς όμως να αφήνουμε τον εχθρό απο τα μάτια μας.<br /><br />Η κατάσταση τώρα φάνηκε να εκτονώνεται, υπήρχε όμως ένας ηλεκτρισμός στην ατμόσφαιρα, κάτι σαν την ηρεμία πριν από την καταιγίδα.<br /><br />Ώσπου κάποιος από τα πίσω τραπέζια μας πετάχτηκε όρθιος και φώναξε:<br />"ΓΑΜΩ ΤΟ ΡΑΜΑΖΑΝΙ ΣΑΣ ΜΕΣΑ!"<br /><br />Σε κλάσματα δευτερολέπτου ήταν πάλι όλοι όρθιοι και εξέταζαν τον εχθρό με τα νεύρα τεντωμένα και τις γροθιές σφιγμένες. Η κατάσταση έμοιαζε έτοιμη να εκραγεί όταν, σε μία παύση ανάμεσα σε δύο τραγούδια του Johnny Cash, κουδούνισε το κινητό του διπλανού μου με ringtone τη μελωδία του "Έχετε Γεια Βρυσούλες".<br /><br />Ήταν η σπίθα που έφερε την ανάφλεξη.<br /><br />Καρέκλες εκτοξεύτηκαν εκατέρωθεν και το Αιγαίο μετατράπηκε σε πεδίο μάχης. Φώναξα "ΑΕΡΑΑΑΑΑΑΑΑ" για να πάρω θάρρος, πήδηξα πίσω από τον πάγκο και άρχισα να βομβαρδίζω τον εχθρό με άπλυτα ποτήρια. Δίπλα μου διέκρινα τον γνωστό μπλόγκερ και γείτονά μου, exiled, να κοπανάει με ένα μπουκάλι ούζο 12 τον ιδιοκτήτη. Αυτός προσπάθησε να αμυνθεί με ένα σουβλί με κοτόπουλα, το οποίο όμως ήταν καυτό από τα κάρβουνα και του έπεσε από τα χέρια. Τη στιγμή του ρεφραίν του "Ring of Fire", και ενώ πατώντας πάνω στα κορμιά δύο ταπεινωμένων Τούρκων, ήμουν έτοιμος να καρφώσω μια σημαία της ΑΕΚ πάνω στο γύρο, η πόρτα άνοιξε με κρότο και μια γιγαντιαία, απειλητική σκιά εμφανίστηκε στην είσοδο.<br /><br />Αμέσως οι εχθροπραξίες σταμάτησαν και όλοι κοίταξαν με τρόμο.<br /><br />ΑΕΙ ΣΙΧΤΙΡ! ακούστηκε να λέει η σκιά με βορβορώδη φωνή, ενώ έπιανε τον πρώτο που έβρισκε μπροστά στην πόρτα και τον άρχιζε στις κατραπακιές.<br /><br />"Η γυν-ν-ναίκ-κ-κα μου", ψέλισε ο ιδιοκτήτης, ενώ τα ούρα του τρέχανε κάτω από τα μπατζάκια του μουσκεύοντας τις κάλτσες.<br /><br />Ο πανικός που ακολούθησε είναι δύσκολο να περιγραφεί. Οι περισσότεροι, Έλληνες και Τούρκοι, όρμησαν στην πόρτα επιχειρώντας ηρωική έξοδο. Κάποιοι κατάφεραν να περάσουν αλώβητοι δίπλα ή κάτω από τον τεράστιο σκοτεινό όγκο. Κάποιοι άλλοι πέρασαν, χωρίς όμως να αποφύγουν κάποιες απώλειες, όπως σκισμένα ρούχα, γρατζουνιές, αιματώματα και μελανιές. Οι πιο άτυχοι θυσιάστηκαν για να μπορέσουν να σωθούν οι υπόλοιποι. Καθώς δραπέτευα από το παραθυράκι από το οποίο πουλάνε κεμπάπ στο δρόμο, άκουγα τις σπαρακτικές κραυγές τους.<br /><br />Δυστυχώς, δεν υπάρχει μάχη χωρίς απώλειες.<br /><br />Ζήτω το Έθνος!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114867162411814400?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1148410705052228942006-05-23T20:51:00.000+02:002006-05-23T20:58:25.066+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/Branden.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/Branden.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Πριν μερικές μέρες, ένας αρκούδος αποφάσισε να περάσει τα σύνορα μεταξύ Αυστρίας και Γερμανίας και να αναζητήσει το ταίρι του στα δάση της Βαυαρίας. Δυστυχώς για αυτόν, στη Γερμανία είχε να πατήσει αρκούδα περίπου 170 χρόνια. Έτσι, όχι μόνο γυναίκα δε βρήκε, αλλά βρέθηκε και στο επίκεντρο της δημοσιότητας.<br /><br />Αρχικά, ο υπουργός περιβάλλοντος της Βαυαρίας χαιρέτισε τον ερχομό του ζώου: "Willkommen in Bayern".<br /><br />Κατά τη διάρκεια του Σαβατοκύριακου, ο αρκούδος, του οποίου προφανώς είχε ανοίξει η όρεξη από τις βόλτες, σκότωσε εννέα πρόβατα. Παράλληλα, σύμφωνα με τους ειδικούς, φαίνεται να είναι πολύ θαρραλέος και δε διστάζει να πλησιάσει σε κατοικημένες περιοχές για να βρει τροφή. Η περιοχή δε στην οποία κινείται, το Garmisch-Partenkirchen, είναι εξόχως τουριστική. Σύντομα, λοιπόν, η χαρά για την εμφάνισή του έδωσε τη θέση της στην ανησυχία.<br /><br />Εχτές τη νύχτα, ο αρκούδος ρίχτηκε σε κάτι κοτέτσια και έφαγε ό,τι βρήκε μπροστά του. Οι αρχές άρχισαν να συνειδητοποιούν τι ωραία που ήταν η ζωή τόσα χρόνια χωρίς αρκούδες, ενώ ο υπουργός περιβάλλοντος έδωσε το ελεύθερο στους κυνηγούς, αν πετύχουν τον αρκούδο, να ρίξουν στο ψαχνό.<br /><br />"Δε μπορούμε να διακινδυνεύσουμε τη σωματική ακεραιότητα των ανθρώπων. Σκεφτείτε τι θα γινόταν αν εκείνη την ώρα πήγαινε στο κοτέτσι ο πτηνοτρόφος. Η συμπεριφορά του ζώου είναι τελείως απρόβλεπτη. Είναι εκτός ελέγχου."<br /><br />Ο ειδικός αρκουδολόγος (!!) του πανεπιστημίου του Freiburg, Felix Knauer, συμφωνεί: "Είναι επικίνδυνο να καθυστερούμε. Η συμπεριφορά του ζώου, το οποίο επιτίθεται σε όποιο πρόβατο βρει, δεν είναι φυσιολογική. Κανονικά οι αρκούδες μένουν στο δάσος."<br /><br />Η πρόεδρος της εταιρείας προστασίας των ζώων, Brigitte Rusche, έχει άλλη άποψη: "Εδώ στη Γερμανία διαμαρτυρόμαστε για κάθε ελέφαντα, που οι φτωχοί αγρότες της Αφρικής πυροβολούν για να προστατέψουν τη σοδειά τους. Και όταν οι ίδιοι αντιμετωπίζουμε μια αρκούδα, το μόνο που σκεφτόμαστε είναι να την πυροβολήσουμε."<br /><br />Ένας ειδικός του WWF για την προστασία απειλούμενων ειδών, ο Roland Melisch, λέει ότι μία πιθανή λύση είναι να αιχμαλωτισθεί ο αρκούδος εν ζωή. Παραδέχεται, όμως, ότι οι πιθανότητες επιτυχίας ενός τέτοιου εγχειρήματος είναι μηδαμινές.<br /><br />Έτσι, ενώ ο αρκούδος περιφέρεται αμέριμνος στα Βαυαρικά δάση, οι ειδικοί αναλύουν, οι πολιτικοί αποφασίζουν και οι κυνηγοί οπλίζουν.<br /><br />(Και εγώ ελπίζω, να βάλει ο αρκούδος εγκαίρως μυαλό και να κρυφτεί...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114841070505222894?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1147887635047635732006-05-17T19:27:00.000+02:002006-05-17T19:43:10.956+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/gefyra.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/gefyra.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style=";font-family:sans-serif;" >Πρώτα έκανα έναν έλεγχο από το μπαλκόνι. Στο δρόμο μπροστά στο σπίτι δεν πρόσεξα τίποτα ασυνήθιστο και το αυτοκίνητο ήταν παρκαρισμένο ακριβώς μπροστά στην είσοδο. Το καφέ στη γωνία ήταν ακόμα κλειστό και η πλατεία έρημη. Ίσως ο φόβος μου να ήταν τελικά υπερβολικός.</span><br /><br /><span style=";font-family:sans-serif;" >Καθώς έβγαινα από την πόρτα, σήκωσα ασυναίσθητα το γιακά και χαμήλωσα το κεφάλι. Έριξα μια ματιά στις κλειδαριές του αυτοκινήτου, φαινόταν απείραχτες, το ίδιο και η κλειδαριά της μίζας. Έβαλα μπρος και ανέπνευσα με ανακούφιση. Καθώς έβαζα την όπισθεν για να ξεπαρκάρω, είδα το μήνυμα. Ήταν ένα κίτρινο post-it κολλημένο πάνω στον μέσα καθρέφτη. Μετά από μερικές στιγμές παγωμάρας, άρχισα πάλι να κοιτάω δεξιά και αριστερά σαστισμένος, όμως δεν υπήρχε κανείς, ο αποστολέας του μηνύματος είχε προφανώς εξαφανιστεί. Ήξερα όμως ότι ήταν αυτός. Με είχε βρει. Ξεκόλλησα το μήνυμα και το διάβασα: "18:00 στις γέφυρες".</span><br /><br /><span style=";font-family:sans-serif;" >Αποφάσισα να πάω. Δεν είχε πια νόημα να κρύβομαι.</span><br /><br /><span style=";font-family:sans-serif;" >18:00 ακριβώς ήμουνα πάνω στη Jungfernbrücke, την παλιότερη σωζόμενη γέφυρα της πόλης. Από την απέναντι γέφυρα, τη Schlossbrücke, οι τουρίστες φωτογράφιζαν το κουφάρι του Παλατιού της Δημοκρατίας. Ακούμπησα στο κιγκλίδωμα και άναψα τσιγάρο, όταν τον είδα να έρχεται καβάλα σε μια ασημί βέσπα, κόντρα στο μονόδρομο. Πάρκαρε μπροστά στη γέφυρα και πλησίασε με αργό βήμα. Σταμάτησε μπροστά μου, έβγαλε τα γυαλιά Ηλίου και με κοίταξε με εξεταστικό βλέμμα.</span><br /><br /><span style=";font-family:sans-serif;" >- Γειά σου συνοδοιπόρε...</span><br /><span style=";font-family:sans-serif;" >- Γειά σου Αντώνη.</span><br /><span style=";font-family:sans-serif;" >- Ευχαριστώ που ήρθες.</span><br /><span style=";font-family:sans-serif;" >- ...</span><br /><span style=";font-family:sans-serif;" >- Ανησύχησα, γι'αυτό ήθελα να σε δω. Σε χάσαμε. Ακριβοθώρητος. Έχεις κάποιο πρόβλημα μαζί μας, δε σου φερόμαστε καλά, δεν εκτιμάμε τη δουλειά σου; Γιατί εξαφανίστηκες έτσι;</span><br /><span style=";font-family:sans-serif;" >- Ρε Αντώνη, δε φταίτε εσείς. Είναι που με πιέζουν από παντού ένα σωρό υποχρεώσεις και κοντέυω να κλατάρω. Πρέπει λίγο να ξεκόψω, δε βγαίνει αλλιώς η δουλειά.</span><br /><span style=";font-family:sans-serif;" >- Υποχρεώσεις; Μη μου πεις... Εμείς δηλαδή δεν έχουμε υποχρεώσεις;<br /><br /></span><span style=";font-family:sans-serif;" >Ο τόνος της φωνής του έγινε ξαφνικά ειρωνικός. Έπρεπε να εξηγηθώ ευθέως.<br /><br /></span><span style=";font-family:sans-serif;" >- Κοίταξε να δεις, εγώ αποφάσισα να ξεκόψω, τουλάχιστο μέχρι το Φθινόπωρο, μετά βλέπουμε... Λυπάμαι αν δε σου αρέσει η απόφασή μου, αλλά δε θα απολογηθώ κιόλας. Δικαίωμά μου είναι στο κάτω κάτω.</span><br /><span style=";font-family:sans-serif;" >- Δικαίωμά σου; Μη μου πεις... Εμείς δηλαδή δεν έχουμε δικαιώματα; Εμείς που σε μαζέψαμε από την αφάνεια και σε κάναμε φίρμα, τώρα δε μετράμε πια για σένα; Οι μαλάκες της ιστορίας είμαστε;<br /><br /></span><span style=";font-family:sans-serif;" >Γινόταν όλο και πιο επιθετικός.<br /><br /></span><span style=";font-family:sans-serif;" >- Εσείς κάνατε ό,τι νομίζατε σωστό, το ίδιο κάνω και εγώ τώρα. Δε νομίζω ότι είναι λόγος αυτός για να τσακωθούμε. </span><br /><span style=";font-family:sans-serif;" >- Βέβαια, τώρα ο κύριος θέλει να ξεκόψει και εμείς τον ενοχλούμε. Είσαι αχάριστος ρε! Αχάριστος!</span><br /><span style=";font-family:sans-serif;" >- Νομίζω ότι το καλύτερο θα ήταν....</span><br /><span style=";font-family:sans-serif;" >- ΣΚΑΣΕ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ!<br /><br /></span><span style=";font-family:sans-serif;" >Με χαστούκισε τόσο δυνατά που κόντεψα να πέσω. Ακούμπησα στο κάγκελο και άρχισα να απομακρύνομαι πισωπατώντας. Τινάχτηκε προς το μέρος μου, με άρπαξε από τα μαλλιά και με έριξε κάτω. Με κλότσησε με δύναμη στα πλευρά και στο στομάχι. Έπειτα έσκυψε πάνω μου και είπε με πνιχτή φωνή: "Αν δεν έχεις παραδώσει ποστ μέχρι μεθαύριο, θα έρθω να τα ξαναπούμε". Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι η μυρωδιά του παπουτσιού του καθώς προσγειωνόταν στη μύτη μου, μυρωδιά λασπωμένης δερματίνης και καουτσούκ. </span><br /><br /><span style=";font-family:sans-serif;" >Όταν συνήλθα πονούσα αφόρητα στα πλευρά και ένιωθα τα χείλη μου πρησμένα. Έβγαλα το μαντήλι μου και σκούπισα τα αίματα από το πρόσωπό μου. Προσπαθούσα να μη σκέφτομαι τίποτα για να μη με πιάσει πανικός. Γύρισα στο σπίτι, παρήγγειλα μια πίτσα με τομάτα, σαρδέλες και κάπαρη και άνοιξα μια μπύρα. Κάθησα στο γραφείο μου, άναψα τσιγάρο και έβαλα μπρος τον υπολογιστή.<br /><br />Είχα να παραδώσω...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114788763504763573?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1146256792316133802006-04-28T22:04:00.000+02:002006-04-28T22:39:52.553+02:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1463-1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1463-1.jpg" alt="" border="0" /></a><br /></div><br />Πολλά ενδιαφέροντα διάβασα στις εφημερίδες αυτή τη βδομάδα, μια <a href="http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&f=18521&m=N15&aa=1">είδηση</a> όμως με συγκίνησε ιδιαίτερα: Ο διάσημος (?) καβαλάρης <span class="kapelo">Aλβάρο Aλφόνσο ντε Mιράντα Nέτο, γνωστός και ως Ντόντα, σύζυγος της Αθηνάς Ωνάση, γνωστής και ως Ρουσέλ, αποφάσισε να γίνει Έλληνας.<br /><br />Για το σκοπό αυτό, απευθύνθηκε στην Ελληνική Ομοσπονδία Ιππασίας. Δεν ξέρω από πού είχε την πληροφορία ότι η εν λόγω ομοσπονδία έχει και τέτοιες αρμοδιότητες, αλλά φαίνεται ότι χτύπησε διάνα, αφού του είχαν ετοιμάσει όλα τα χαρτιά, υπέγραψε και έφυγε για διακοπές.<br /><br />Βέβαια, για να μπορέσει να αγωνιστεί στην Ολυμπιάδα του Πεκίνου με τα ελληνικά χρήματα - ε... συγνώμη, χρώματα εννοούσα - πρέπει να περάσει και κάποια σκληρή δοκιμασία. Πρέπει να δηλώσει διεύθυνση κατοικίας στην Ελλάδα, η οποία να ισχύει για ένα χρόνο. Προσέξτε το βαθμό δυσκολίας του εγχειρήματος: Δεν πρέπει να μένει στην Ελλάδα, πρέπει απλώς να το δηλώσει. Το παλικάρι είναι όμως αποφασισμένο να φτάσει στα άκρα για το καλό της Ελλάδας: Το έχει δηλώσει ήδη.<br /><br />Ας μη διαμαρτύρονται λοιπόν οι μετανάστες που κάθε λίγο καιρό πρέπει να ξεροσταλιάζουν μπροστά στις Αστυνομίες και στα Δημαρχεία για μια άδεια παραμονής. Αφού πάνε και στήνονται σε λάθος μέρη... Ας καβαλήσουνε τον Ψαρή και ας πάνε στην ομοσπονδία της ιππασίας. Αν πετύχουν πουθενά καμμιά πλούσια κληρονόμο, ας καβαλήσουν αυτήν καλύτερα. Πιάνει το κόλπο...<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114625679231613380?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1145660011392959612006-04-21T23:51:00.000+02:002006-04-22T00:53:31.490+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/ArenaZug.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/ArenaZug.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Στις 15 Απριλίου είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τον αγώνα Bayern - Arminia Bielefeld στο καινούριο γήπεδο της Bayern, το οποίο φέρει την ονομασία Allianz Arena. Για όποιον έχει αμφιβολίες και αναρωτιέται, ναι, πρόκειται για την ασφαλιστική εταιρεία Allianz και ναι, πρόκειται για διαφήμιση. Φυσικά, το εν λόγω παιχνίδι μου ήταν αδιάφορο, αλλά ήθελα να δω το γήπεδο.<br /><br />Να σημειώσω εδώ ότι το παλιό γήπεδο της Bayern, το Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου, είναι κατά την προσωπική μου άποψη ένα από τα πιο όμορφα γήπεδα του κόσμου, γι'αυτό και ήμουνα περίεργος να δω αν τα κατάφεραν να φτιάξουν κάτι εξίσου ωραίο.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/Arenanah.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/Arenanah.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Από μακριά το γήπεδο μοιάζει με πεσμένο λάστιχο αυτοκινήτου, ενώ καθώς κανείς πλησιάζει μοιάζει όλο και περισσότερο με τεράστια πλαστική κουράδα. Η λευκή επικάλυψη με τα παραλληλόγραμμα του δίνει μια αρκετά εντυπωσιακή όψη, ενώ ο περιβάλλοντας χώρος είναι μάλλον άσχημος: Γραμμές του τραίνου, χώροι στάθμευσης, χώματα, διαφημίσεις.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/Arenafern.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/Arenafern.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Στην επόμενη φωτογραφία βλέπετε φιλάθλους να βγαίνουν από το σταθμό του μετρό. Οι μπλε είναι φίλαθλοι της Arminia και οι κόκκινοι της Bayern. Μη με ρωτήσετε γιατί δεν πλακώνονται, δεν ξέρω να σας πω. Είναι τρελοί αυτοί οι Γερμανοί.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/filathloi.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/filathloi.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Εδώ βλέπετε στο αριστερό άκρο της φωτογραφίας μία έγκυο γυναίκα που πήρε τους μπόμπιρές της και πήγε να δει το ματς. Για να βλέπουμε πώς είναι ο κόσμος εκτός Ελλάδος και να μην ξεχνιόμαστε...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/Egyos.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/Egyos.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Μέσα, το γήπεδο είναι άκρως ικανοποιητικό και καθαρά ποδοσφαιρικό, χωρίς στίβο και τέτοια άχρηστα στολίδια.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/Omades.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/Omades.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Χρησιμοποιώντας κλασικές βαλκανικές τεχνικές, κατάφερα από τις φτηνές θέσεις των ορθίων να βρεθώ στα δημοσιογραφικά θεωρεία. Η θέα ήταν καταπληκτική.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/Kamera.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/Kamera.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Ο γνωστός τερματοφύλακας Oliver Kahn, αφού βγήκε και χαιρέτησε τους οπαδούς του, έφαγε κατά τη διάρκεια της προθέρμανσης μια μπαλιά στο μάτι, το οποίο μαύρισε, με αποτέλεσμα να μείνει τελικά στον πάγκο. Και μετά θέλει να κατέβει και στο μουντιάλ ο γελοίος. Ρε ουστ! Εδώ ο αναπληρωματικός.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/Terma.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/Terma.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Στο πρώτο ημίχρονο το παιχνίδι ήταν ένα ρεσιτάλ χασμουρητού. Αυτές είναι οι φοβερές συγκινήσεις που μόνο η Bayern μπορεί να χαρίζει στους οπαδούς της.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/Trib_Pin.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/Trib_Pin.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Στο ημίχρονο, έγινε ένα μικρό παιχνίδι-διαφήμιση της Paulaner. Δύο ομάδες φιλάθλων έπρεπε να συναρμολογήσουν μια πρόχειρη μπυραρία, να ανοίξουν το βαρέλι και να πιούν ένα ποτήρι μπύρα. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/Biergarten.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/Biergarten.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Ιδιαίτερα ευφυές παιχνίδι και με καθαρά αθλητικό χαρακτήρα. Στην αρχή νόμισα ότι διαγωνίζονται οι πυρηνικοί γιατροί του πανεπιστημίου της Ουψάλα εναντίον της επιτροπής σοφών της ΝΑΣΑ, αλλά μετά ο κύριος από το μικρόφωνο μας είπε ότι ήταν μια ομάδα μέθυσων Βαυαρών εναντίον μιας ομάδας μέθυσων Βαυαρών. Τελικά νίκησαν οι πρώτοι. Το έπαθλο ήταν 500 λίτρα Paulaner. Στην υγειά σας.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/Panorama.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/Panorama.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Το δεύτερο ημίχρονο ήταν πιο ενδιαφέρον: Ένας τύπος με στολή, ο οποίος είχε πάρει τη δουλειά του κάπως σοβαρά, ήρθε και ήθελε να δει τα εισιτήριά μας, οπότε σηκωθήκαμε και καθήσαμε δύο σειρές πιο πάνω. Επίσης, η Bayern έβαλε ως συνήθως ένα κωλοφαρδίστικο γκολ (δοκάρι-πλάτη τερματοφύλακα-μέσα) και το παιχνίδι άναψε κάπως. Λίγο πριν το τέλος έβαλε και άλλο ένα, κανονικό αυτή τη φορά, και το ματς έληξε 2-0.<br /><br />Παρεπιπτόντως, η Γερμανία είναι από τις λίγες χώρες που έχουν δύο Ολυμπιακά Στάδια. Μάλιστα, κουβαλάνε και τα δύο άσχημες μνήμες: Στο ένα, στο Βερολίνο, έγιναν οι Ολυμπιακοί του 1936, με τον Χίτλερ στην εξουσία, ενώ στο άλλο, στο Μόναχο, έγινε το 1972 το τρομερό επεισόδιο της ομηρείας της Ισραηλινής αποστολής από Παλαιστίνιους τρομοκράτες, η οποία κατέληξε σε λουτρό αίματος.<br /><br />Καλή ανάσταση ρε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114566001139295961?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1145397087605504112006-04-18T23:15:00.000+02:002006-04-18T23:51:29.406+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/fougaro.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/fougaro.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Μόναχο, Σάββατο μεσημέρι. Κατηφορίζω την κοιλάδα του ποταμού Isar, από το Deutsches Museum προς το ζωολογικό κήπο. Παρά τη λιακάδα, ο αέρας είναι κρύος και δυσάρεστος. Από λάθος έχω βρεθεί στον ποδηλατόδρομο, με αποτέλεσμα συνέχεια να μου "κουδουνίζουν" οι ενοχλημένοι ποδηλάτες καθώς περνάνε δίπλα από το καρότσι του μπέμπη.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/tampela.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/320/tampela.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Από μακριά διακρίνω ένα παρδαλό μπάλωμα πάνω στο χορτάρι. Δε διακρίνω καλά περί τίνος πρόκειται αλλά, καθώς πλησιάζω, μια υποψία μου καρφώνεται στο μυαλό. Λίγα μέτρα παραπέρα, η υποψία μετατρέπεται σε βεβαιότητα. Σταματώ και κοιτάζω σαν αποσβολωμένος. Τα υπολείμματα μιας μπλε πλαστικής σακούλας, χαρτιά, κάποια άδεια κονσέρβα. Σκουπίδια.<br /><br /><span style="font-size:180%;">Σκουπίδια...</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/skoupidia.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/skoupidia.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Με τρεμάμενα χέρια βγάζω από το σάκο μου τη φωτογραφική μηχανή. Κοιτάζω αμήχανα δεξιά και αριστερά, οι ποδηλάτες συνεχίζουν τις πεταλιές τους σαν να μη συμβαίνει τίποτα, οι διαβάτες αμέριμνοι συνεχίζουν τη βόλτα τους. Σηκώνω το γιακά, φωτογραφίζω και απομακρύνομαι με γρήγορο βήμα.<br /><br />Τώρα λοιπόν, από τη σιγουριά του σπιτιού μου και κρυμμένος πίσω από την ανωνυμία του μπλογκ, παρουσιάζω το τρομακτικό αυτό ντοκουμέντο. Τι έχουν να πουν τώρα οι Μοναχολάγνοι εραστές της καθαριότητας; Γιατί δεν παραιτείται ο δήμαρχος Ude; Τι κάνει ο πρωθυπουργός της Βαυαρίας Stoiber; Πού είναι τώρα η ευαισθησία και η ευθιξία τους; Γιατί σωπαίνουν τα (υπόλοιπα) ΜΜΕ μπροστά σε τέτοιες φρικιαστικές εικόνες;<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/gefyra_o.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/gefyra_o.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Αγαπητέ αναγνώστη, λυπάμαι που έζησες την κατάρρευση ενός μύθου στο μπλογκ μου, όμως η αλήθεια δε μπορεί να μένει για πάντα κρυμμένη.<br /><br />Στο επόμενο ποστ, Bundesliga και το καινούριο γήπεδο της Bayern.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114539708760550411?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1144956133493844952006-04-13T21:13:00.000+02:002006-04-13T21:22:13.520+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1451.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1451.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Μια τηλεοπτική σκηνή που μου έχει μείνει, θέλω να τη μοιραστώ μαζί σας μπας και σταματήσει να με τσατίζει.<br /><br />Εισαγωγή: Πριν μερικούς μήνες είχαν προτείνει οι ιδιοκτήτες σούπερ μάρκετ να μη δίνονται πια δωρεάν οι πλαστικές σακούλες, αλλά να αγοράζονται από όποιον τις χρειάζεται. Φυσικά, όποιος έχει λιγάκι νιονιό ξέρει ότι στη ζωή τίποτα δεν είναι τζάμπα και όλα πληρώνονται. Για να μοιράζει το σούπερ μάρκετ τζάμπα σακούλες, πάει να πει ότι το κόστος το έχει συνυπολογίσει στην τιμή όλων των υπόλοιπων προϊόντων. Έτσι, όποιος έχει οικολογική συνείδηση και φροντίζει να χρησιμοποιεί πάνινες τσάντες, πληρώνει εντούτοις για τις πλαστικές σακούλες αυτών που τις καταναλώνουν αλόγιστα. Βέβαια, η πρόταση αυτή αντιμετωπίστηκε με καχυποψία στην καλύτερη περίπτωση και με ειρωνεία και ύβρεις στη χειρότερη.<br /><br />Σε μια τηλεοπτική συζήτηση εκείνων των ημερών, ήταν στο ένα παράθυρο ο εκπρόσωπος των σουπερμαρκετάδων και στο άλλο κάποιος βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας. Ενώ ο πρώτος λοιπόν προσπαθούσε να εξηγήσει ότι οι σακούλες ποτέ δεν ήταν δωρεάν, αλλά πληρώνονταν με έμμεσο τρόπο, ο βουλευτής, του οποίου δυστυχώς δε συγκράτησα το όνομα, κουνούσε τα χέρια στον αέρα και φώναζε εκνευρισμένος:<br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:sans-serif;font-size:100%;" >"Μα τι λέτε κύριε; Πού τα είδατε αυτά τα πράγματα; Μέχρι τώρα τις σακούλες δεν τις πλήρωνε κανένας!!"</span><span style="font-style: italic;"> </span><br /><br />Με έπιασε απελπισία... Οι σακούλες που πέφτουν από τον ουρανό... Είναι δυνατόν το μυαλό ενός βουλευτή να φτάνει μέχρι εκεί; Αυτοί είναι οι άνθρωποι που κυβερνάνε την Ελλάδα; Για τέτοιο επίπεδο σκέψης και κρίσης μιλάμε; Σωθήκαμε!<br /><br />ΥΓ1: Στη φωτό η είσοδος της Γερμανικής Βουλής, του Bundestag. Βλέπετε τους βουλευτές, μετά την πρωινή προσευχή, να περιμένουν υπομονετικά για να μπουν στην αίθουσα.<br />ΥΓ2: Καλό τετραήμερο στους εν Γερμανία! Οι εν Ελλάδι ας περιμένουν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114495613349384495?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1144602869697379212006-04-09T18:46:00.000+02:002006-04-09T19:14:29.866+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1426.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1426.jpg" alt="" border="0" /></a>Στη φωτογραφία βλέπετε το Palast der Republik, κτίριο καμάρι της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, το οποίο κατεδαφίζεται.<br /><br />Στη θέση αυτή βρισκόταν κάποτε το παλάτι του Κάιζερ. Το παλάτι έπαθε εκτεταμένες ζημιές στον πόλεμο, ενώ η ηγεσία της Λ.Δ.Γ. όχι μόνο δεν επιθυμούσε την επιδιόρθωση των ζημιών, αλλά αποφάσισε την κατεδάφισή του το 1950, επειδή το θεωρούσε σύμβολο του πρωσικού μιλιταρισμού.<br /><br />Το Παλάτι της Δημοκρατίας χτίστηκε τη δεκαετία του 70, ενώ από το 1976 μέχρι το τέλος της Λ.Δ.Γ. ήταν το κοινοβούλιο της χώρας.<br /><br />Μετά την ενοποίηση των Γερμανιών, το κτίριο κρίθηκε επικίνδυνο επειδή κάποια υλικά που χρησιμοποιήθηκαν στο χτίσιμό του περιέχουν αμίαντο. Έγιναν συζητήσεις επί συζητήσεων, όπως περίπου και με το ΦΙΞ στην Αθήνα, και τελικά κρίθηκε ότι έπρεπε να κατεδαφιστεί, αφενός επειδή είναι άσχημο και αφετέρου επειδή το κόστος για τη διατήρηση και την αναπαλαίωσή του θα ήταν δυσβάσταχτο.<br /><br />Υπάρχει η ιδέα της αναδημιουργίας του παλατιού του Κάιζερ, με σκοπό να λειτουργήσει ως χώρος εκδηλώσεων και ξενοδοχείο πολυτελείας. Ευτυχώς ή δυστυχώς η επένδυση είναι τεράστια και προς το παρόν κανείς δε θέλει να πάρει το ρίσκο.<br /><br />Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας βλέπετε τον πύργο της τηλεόρασης στην Αλεξάντερπλατς, ο οποίος έχει μασκαρευτεί σε μπάλα του ποδοσφαίρου εν όψει μουντιάλ. Για να θυμάμαι ότι δεν έχω εισιτήριο και να μου σπάνε τα νεύρα.<br /><br />Ο Κάιζερ του ποδοσφαίρου, Φραντς Μπέκενμπάουερ, άνθρωπος με τρομερή επιρροή και εξουσία, είναι και επικεφαλής της οργανωτικής επιτροπής του μουντιάλ. (Σας θυμίζει κάτι από Γιάννα;) Είναι ένας άνθρωπος αντιπαθής, αλαζόνας, υπερφίαλος, υστερόβουλος και αμετροεπής, ο οποίος έχει καταφέρει να έχει το ακαταλόγιστο, λόγω των μεγάλων επιτυχιών που είχε ως ποδοσφαιριστής και προπονητής. Έτσι, με μεγάλη μου έκπληξη συνειδητοποιώ ότι η συντριπτική πλειψηφία των συμπατριωτών του τον συμπαθεί και τον εμπιστεύεται.<br /><br />Εν πάσει περιπτώσει, εμένα δε μου πέφτει λόγος. Εγώ ένα εισιτήριο ήθελα όλο κι όλο....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114460286969737921?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1144098325836372362006-04-03T22:59:00.000+02:002006-04-03T23:08:29.243+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/Dscn0071.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/Dscn0071.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style=";font-family:sans-serif;font-size:100%;" >Μία νέα σελίδα στην pop ιστορία άνοιξε το τραγούδι Crazy των Gnarls Barkley. Πρόκειται για το πρώτο τραγούδι που φτάνει στο Νο. 1 στην Αγγλία στηριζόμενο αποκλειστικά σε αγοραστές που κατέβασαν το τραγούδι από το Διαδίκτυο, πριν καν να αρχίσει η πώληση του "παραδοσιακού" δίσκου. Έτσι, ενώ ο δίσκος ως αντικείμενο άρχισε να πωλείται σήμερα, το τραγούδι το είχαν ήδη κατεβάσει 31000 αγοραστές μέχρι εχτές. </span><br /><br /><span style=";font-family:sans-serif;font-size:100%;" >Μήπως αυτό σημαίνει ότι η μουσική βιομηχανία μπορεί να ξεφύγει από το βραχνά των mp3 και των παράνομων αντιγραφών μπαίνοντας πιο δυναμικά στην αγορά του Διαδικτύου; Το σίγουρο είναι ότι αυτό είναι η επιδίωξή της. Άλλωστε, το επίτευγμα του συγκεκριμένου τραγουδιού προϋπέθετε και μια μικρή αλλαγή στον κανονισμό, αφού μέχρι πρόσφατα για να μπει ένα τραγούδι στα charts έπρεπε να είναι διαθέσιμο στα δισκάδικα. Παράλληλα, μελέτες φαίνεται να δείχνουν ότι ο δικτυακός αγοραστής παίρνει πολύ γρηγορότερα την απόφαση να αγοράσει από τον πελάτη του καταστήματος. Με άλλα λόγια, το "κλικ" του ποντικιού που οδηγεί στην αγορά κάποιου τραγουδιού στο Ίντερνετ φαίνεται να απαιτεί λιγότερη σκέψη από την αγορά του ίδιου τραγουδιού στο δισκάδικο (συνήθως βέβαια είναι και αρκετά φτηνότερο).</span><br /><br /><span style=";font-family:sans-serif;font-size:100%;" >Υπάρχουν πάντως και αυτοί που υποστηρίζουν ότι οι εποχές παχέων αγελάδων για τη μουσική βιομηχανία έχουν περάσει οριστικά και αμετάκλητα. Η Anna Mancini, διδάκτωρ Νομικής και ειδικός σε θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας, είναι της γνώμης ότι οι νόμοι που προστατεύουν τα πνευματικά δικαιώματα των καλλιτεχνών είναι συνολικά παρωχημένοι. Στο βιβλίο της "Copyright Law Is Obsolete" υποστηρίζει ότι η ίδια η έννοια της πνευματικής ιδιοκτησίας έχει χάσει το νόημά της και το αντίστοιχο νομικό πλαίσιο χρειάζεται ριζικές αλλαγές.</span><br /><br /><span style=";font-family:sans-serif;font-size:100%;" >Σύμφωνα με την Anna Mancini, πριν την εφεύρεση της γραφής, ο μόνος τρόπος να αποθηκευτεί η γνώση (και στην προκειμένη περίπτωση τα τραγούδια) ήταν στο ανθρώπινο μυαλό. Η γνώση μεταδιδόταν προφορικά από τον έναν άνθρωπο στον άλλο και από τη μια γενιά στην επόμενη. Η έννοια της πνευματικής ιδιοκτησίας προέκυψε από την τάυτιση της γνώσης με υλικά αντικείμενα όπως πάπυρους, βιβλία, δίσκους, βιντεοκασέτες κτλ. Η μετατροπή της πληροφορίας σε αντικείμενο με υλική υπόσταση οδήγησε στην ιδέα ότι και η πληροφορία αυτή καθεαυτή μπορεί να είναι ιδιόκτητη και, κατά συνέπεια, να αγοράζεται και να πωλείται. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα της προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας.</span><br /><br /><span style=";font-family:sans-serif;font-size:100%;" >Στις μέρες μας, η γνώση έχει ξαναχάσει την υλική της υπόσταση. Η ανταλλαγή τεράστιων ποσοτήτων δεδομένων σε δευτερόλεπτα και με μέσα προσιτά στο ευρύ κοινό έχει απλοποιήσει την πρόσβαση σε κάθε είδους μορφές πληροφορίας, με αποτέλεσμα αυτοί που μέχρι τώρα ήταν ουσιαστικά έμποροι πληροφοριών, να κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς δουλειά. Φυσικά, χρησιμοποιούν το υπάρχον νομικό πλαίσιο για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους. Αντιμετωπίζοντας όμως την έννοια της πνευματικής ιδιοκτησίας με όρους του περασμένου αιώνα, κλείνουμε τα μάτια μπροστά στα νεά δεδομένα. Δημιουργείται έτσι ένα χάσμα ανάμεσα στον νόμο και στην κοινωνία, ανάμεσα στο νομότυπο και στο υπαρκτό.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Στη φωτογραφία, το κτίριο του WIPO στη Γενεύη (World Intellectual Property Organization).</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114409832583637236?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1143819161142899172006-03-31T17:18:00.000+02:002006-04-01T14:38:44.296+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/Dscn0048.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/Dscn0048.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br />Στην περιοχή Pankow του Βερολίνου, τοπικές οργανώσεις συνέλεξαν όλες τις εκεί επιθέσεις ρατσιστικού και ακροδεξιού χαρακτήρα σε ένα <a href="http://www.berlin.de/imperia/md/content/bapankow/pdf-dateien/pankower_register_2005.pdf">αρχείο</a>. Εκεί λοιπόν "ψάρεψα" το εξής περιστατικό (μεταφράση μήτσκου):<br /><br /><span style="font-style: italic;">3 Μαρτίου 2005</span><br /><span style="font-style: italic;">Γύρω στις 22.00/22.30 ένας νεαρός που έκανε τζόγκινγκ κοντά στη λίμνη Weißensee δέχτηκε επίθεση με χιονόμπαλες από μία ομάδα (νεο)ναζί. Όταν ο νεαρός, στον επόμενο γύρο, ξαναπέρασε από το ίδιο σημείο του πετάξανε μπουκάλια. Στον τρίτο γύρο ένας από τους ναζί πετάχτηκε από έναν θάμνο και του επιτέθηκε με σιδερογροθιά προκαλώντας του έναν μικροτραυματισμό. Ο νεαρός αμύνθηκε και ο ναζί απομακρύνθηκε τρέχοντας.</span><br /><br />Αυτός ο τύπος είναι το ίνδαλμά μου! Φαντάζομαι, μόνο να έβλεπα εγώ ομάδα νεοναζί μέσα στη νύχτα και στην ερημιά, ε, θα τα έκανα πάνω μου κανονικότατα. Αυτός όχι μόνο συνέχισε το τρέξιμο, αλλά ακόμα και όταν του επιτέθηκαν, αυτός έμεινε και αμύνθηκε. Μπράβο στο παλικάρι, αν ήμασταν όλοι έτσι θα τρώγαμε λιγότερες καρπαζιές, κυριολεκτικά και μεταφορικά.<br /><br />Η φωτογραφία, όπως πάντα, άσχετη. Chamonix την Άνοιξη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114381916114289917?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1143664335464010672006-03-29T22:14:00.000+02:002006-03-29T22:32:24.726+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN0906.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN0906.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Με μεγάλη χαρά διάβασα την εξής <a href="http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=694495&lngDtrID=245">είδηση</a>: Στην Αργεντινή σκέφτονται να προβάλουν τους αγώνες του μουντιάλ στα σχολεία. Απορώ πώς δεν το σκέφτηκε πρώτη η υπουργός μας. Αντί να κάνουνε κοπάνες τα παιδιά για να δούνε τα ματς, να τους τα δείχνουμε στις αίθουσες και να γλιτώνουν έτσι και τις απουσίες.<br /><br />Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου του Μπουένος Αϊρες αναρωτιέται: «Τι θα ακολουθήσει μετά; Μήπως να σταματήσουμε τις σχολικές δραστηριότητες για να παρακολουθούμε χόκεϊ και τένις; Μήπως όπερα και κινηματογράφο;» Κακώς ερμηνεύτηκε αυτή του η δήλωση ως διαφωνία. Ο άνθρωπος απλώς κάνει προτάσεις για επέκταση του μέτρου και σε άλλους τομείς.<br /><br />Το μέτρο μπορεί και πρέπει να επεκταθεί έτσι ώστε να αφαιρεθεί από τους μαθητές κάθε κίνητρο για να κάνουν κοπάνα. Για παράδειγμα γιατί να μη σερβίρεται φραπεδάκι στα θρανία; Θα ενισχυθεί έτσι και το εισόδημα του κυλικιάρχη ενώ οι μαθητές τίγκα στην καφεϊνη δε θα κοιμούνται πια στο μάθημα. Επίσης μπορούν να επιτραπούν τα τάβλια με βελούδινη επένδυση (μην ενοχλούμε και το μάθημα) ενώ οι αίθουσες μπορούν να χωριστούν σε θρανία καπνιστών και μη καπνιστών, για να αποφευχθούν διαφωνίες και καυγάδες. Και λίγο ανοιχτό μυαλό βρε παιδιά δε βλάπτει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114366433546401067?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1143485028072187612006-03-27T19:31:00.000+02:002006-03-28T09:58:43.943+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN0876.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN0876.jpg" border="0" /></a><br /><br />Όταν ήμουνα φοιτητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, ένας συνάδελφος από τα (πολύ) μεγαλύτερα έτη, ο Βαγγέλης Γεργατσούλης, είχε ψώνιο με την ποίηση. Έξω από τις συνελεύσεις, εκεί που όλες οι παρατάξεις μοιράζανε προκυρήξεις, ο Βαγγέλης μοίραζε τα ποιήματά του, στα οποία σατύριζε τα στραβά και περίεργα του ιδρύματος. Αργότερα έβγαλε τα ποιήματά του σε δύο βιβλιαράκια με το γενικό τίτλο "τα σατυρικά του πολυτεχνείου". Σας παραθέτω ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματά του για να τον γνωρίσετε και εσείς:<br /><br><br><br /><span style="FONT-STYLE: italic">Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΓΛΕΙΦΤΗ</span><br /><br><br><br /><span style="FONT-STYLE: italic">Θεούλη μου το Ε.Μ.Π. το αγαπάω τόσο</span><br><br /><span style="FONT-STYLE: italic">βάλε λοιπόν το χέρι σου καλά να αποδώσω.</span><br><br><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">Δε σου ζητώ ούτε λεφτά, ούτε καμιά γυναίκα</span><br><br /><span style="FONT-STYLE: italic">μα θέλω στα μαθήματα όλα να πάρω δέκα!</span><br><br><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">Δέκα δεκάρια Κύριε νομίζω τα αξίζω</span><br><br /><span style="FONT-STYLE: italic">γιατί΄μαι ηθικό παιδί, δεν πίνω, δεν καπνίζω!</span><br><br><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">Δεν κυνηγάω γκόμενες, δεν πάω στα μπουρδέλα</span><br><br /><span style="FONT-STYLE: italic">κι έχω για μόνη μου χαρά, το ΔΕΚΑ στην καρτέλα.</span><br><br><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">Τον κύριο καθηγητή Θε μου να τον φωτίσεις</span><br><br /><span style="FONT-STYLE: italic">και να του φέρεις στο μυαλό τις παρακολουθήσεις!</span><br><br><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">Να θυμηθεί πως ήμουνα πάντα καλό παιδάκι</span><br><br /><span style="FONT-STYLE: italic">και ότι του κουβάλαγα συχνά το βαλιτσάκι.</span><br><br><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">Όταν οι άλλοι παίζανε παιχνίδια με τις κόρες</span><br><br /><span style="FONT-STYLE: italic">εγώ μες στο γραφείο του πέρναγα τόσες ώρες.</span><br><br><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">Μετάφραζα! Βοήθαγα! Κουβάλαγα! Ρωτούσα!</span><br><br /><span style="FONT-STYLE: italic">Αυτός ο Ερωτόκριτος κι εγώ η Αρετούσα!</span><br><br><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic">Κάντον Θεέ μου όλ' αυτά να τα σκεφτεί και πάλι</span><br><br /><span style="FONT-STYLE: italic">να δει το δέκα μοναχά πως μένει να μου βάλει.</span><br /><br><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114348502807218761?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1143228520735329462006-03-24T20:23:00.000+01:002006-03-24T20:28:42.196+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/PHTO0071.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/PHTO0071.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;font-family:sans-serif;font-size:85%;" >Είναι τόσο απλό που και ένας τετράχρονος μπορεί να το καταλάβει. Γρήγορα, βρείτε μου έναν τετράχρονο!</span><span style="font-style: italic;"> </span><br /></div> <div style="text-align: right;"><span style="font-family:sans-serif;font-size:85%;">Groucho Marx</span><br /></div> <br /><span style="font-family:sans-serif;font-size:85%;">Η Ράνι Παντέι από την Μπιχάρ της Ινδίας κατηγορείται ότι, πριν από δύο χρόνια, επιτέθηκε σε τρεις αστυνομικούς βοηθώντας τον πατέρα της να τους ξεφύγει και να αποφύγει τη σύλληψη. Οι αστυνομικοί που την κατήγγειλαν δε θεώρησαν σημαντικό ότι η Ράνι, όταν έγινε η υποτιθέμενη επίθεση, ήταν μόλις τεσάρων ετών. "Όταν η αστυνομία ξεκίνησε την υπόθεση, υποστήριξαν ότι η Ράνι ήταν δέκα ετών, ενώ ήταν μόνο τεσάρων. Πώς είναι δυνατό μια τετράχρονη να έχει επιτεθεί σε τρεις αστυνόμους και να με έχει ελευθερώσει;", αναρωτιέται ο πατέρας της. </span><br /><br /><span style="font-family:sans-serif;font-size:85%;">Για να βγει με εγγύηση μέχρι να δικαστεί η μικρή υπέγραψε με το δακτυλικό της αποτύπωμα, αφού δεν ήξερε ακόμα να γράφει. Όλοι οι μάρτυρες κατηγορίας, εκτός από έναν, είναι αστυνομικοί. </span><br /><br /><span style="font-family:sans-serif;font-size:85%;">Η πραγματική αιτία για όλα αυτά είναι ότι ο πατέρας της Ράνι είναι πνιγμένος στα χρέη, με αποτέλεσμα να παρενοχλείται αυτός και η οικογένειά του συστηματικά από αστυνομικούς-νταβατζήδες. Ολόκληρη η ιστορία στο <a href="http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/south_asia/4828174.stm">BBC</a>.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114322852073532946?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1143059677820875082006-03-22T21:26:00.000+01:002006-03-23T09:25:55.306+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN0549.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN0549.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:sans-serif;font-size:85%;"><span style="FONT-STYLE: italic"><br />Τα εισιτήριά σας παρακαλώ...</span></span><br /><br /><span style="font-family:sans-serif;font-size:85%;">Ο λαθρεπιβάτης δεν έχει δικαίωμα να βρίσκεται εκεί που βρίσκεται. Παρ'όλο που είναι ένας ελεύθερος άνθρωπος σε μια ελεύθερη κοινωνία, παρ'όλο που μπορεί να κάνει βόλτα στην πλατεία Συντάγματος, να ανεβεί στην κορφή του Ολύμπου, να σκοτώσει χταπόδια στα ανοιχτά της Πύλου, να κάνει τζόγκινγκ στο Σέιχ Σου, όλα αυτά ποσώς απασχολούν τον κύριο ελεγκτή. Στο λεωφορείο του, το δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης του λαθρεπιβάτη </span><span style="font-family:sans-serif;font-size:85%;">αναιρείται</span><span style="font-family:sans-serif;font-size:85%;">. </span><br /><br /><span style="font-family:sans-serif;font-size:85%;">Ας κάνουμε ένα Gedankenexperiment: Έστω ότι ξαφνικά "φυτρώνει" ένας άνθρωπος σε ένα τυχαίο πεζοδρόμιο της Αθήνας, ας πούμε στην οδό Ιπποκράτους. Συλλαμβάνεται αμέσως για προσβολή της δημόσιας αιδούς λόγω της γύμνιας του. Για να μην τελειώσει το πείραμα τόσο γρήγορα, ας υποθέσουμε ότι φοράει κατιτίς για τα μάτια του κόσμου. Εξακολουθεί να είναι παράνομος, διότι δεν έχει ταυτότητα. Είναι ένα είδος λαθρεπιβάτη κι αυτός, δεν έχει το απαιτούμενο "εισιτήριο" και, όταν ο ελεγκτής του πει "ταυτότητα έχεις;", τότε θα αρχίσουν τα προβλήματα.</span><br /><br /><span style="font-family:sans-serif;font-size:85%;">Εκτός αυτού, ο άνθρωπος στο πείραμά μας δεν έχει διεύθυνση κατοικίας, ΑΦΜ, απολυτήριο στρατού, διαβατήριο, κτλ. </span><span style="font-family:sans-serif;font-size:85%;">Δεν έχει καν ημερομηνία γέννησης. (Εντάξει, το ξέρω ότι οι άνθρωποι γενικά δε φυτρώνουν αλλά γεννιούνται, άρα έχουν και ημερομηνία γέννησης, όμως πάντα αναρωτιέμαι γιατί ρωτάνε εμένα για την ημερομηνία γέννησής μου, όταν είναι προφανές ότι μου είναι αδύνατο να ξέρω την απάντηση.)</span><br /><br /><span style="font-family:sans-serif;font-size:85%;">Για να γίνει νόμιμος ο άνθρωπός μας, για να πάψει δηλαδή να απαγορεύεται η ίδια του η ύπαρξη, έχει να τραβήξει πολλά.</span><br /><br /><span style="font-family:sans-serif;font-size:85%;">Αν είσαι μέσα στο λεωφορείο κάπως βολεύεται η κατάσταση, δίνεις μερικά λεπτά για το εισιτήριο ή πληρώνεις ένα πρόστιμο και ησυχάζεις. Για τους λαθρεπιβάτες έξω από το λεωφορείο, όμως, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.</span><br /><span style="font-family:Arial;font-size:85%;"></span><br /><div align="right"><em><span style="font-family:Arial;font-size:85%;">Αφιερωμένο στο <a href="http://lathrepivatis.blogspot.com">λαθρεπιβάτη</a> της μπλογκόσφαιρας.</span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114305967782087508?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1143036214871760912006-03-22T14:56:00.000+01:002006-03-22T15:03:34.870+01:00Το προηγούμενο ποστ, με ημερομηνία 21.03.2006, διεγράφη, επειδή άθελά μου προκάλεσε μια παρεξήγηση. Οποιαδήποτε αναφορά στο εν λόγω κείμενο απαγορεύεται, ενώ οι παραβάτες θα τιμωρούνται με ανασκολοπισμό, αφαίρεση πινακίδων και εισιτήρια για τη Γιουροβίζιον. Πληροφορίες στο Αστυνομικό Τμήμα της γειτονιάς μου και στα κατά τόπους Κέντρα Εξυπηρέτησης Πωλητών.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114303621487176091?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1142870031438674342006-03-20T16:40:00.000+01:002006-03-20T16:54:04.626+01:00Παιδιά δε μπορώ να ανεβάσω φωτό στον μπλόγκερ. Βγαίνει το παραθυράκι, διαλέγω το αρχείο, γυρνάει η σβούρα, και μετά τίποτα, ένα κενό παραθυράκι και στο κυρίως παράθυρο τίποτα. Έχετε παρατηρήσει και εσείς το πρόβλημα; <br /><br />Χωρίς φωτό δεν έχει πλάκα. Περιμένω να δω τι θα γίνει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114287003143867434?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1142527786067721682006-03-16T17:21:00.000+01:002006-03-16T17:49:46.486+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/mat.jpg"></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/zionskirche.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/zionskirche.jpg" border="0" /></a><br /><br /><em><span style="font-size:85%;">«Λίγο προτού φθάσουμε στο Σύνταγμα, στην Σταδίου, δύο διμοιρίες των MAT μάς είχαν πλευρίσει. Ήταν εριστικοί. Κάποιοι φώναξαν το σύνθημα "Έξω η Αστυνομία από την πορεία". Εκείνη την στιγμή μάς επιτέθηκαν και άρχισαν να μας χτυπούν. Τους είπα ότι είμαι συνταξιούχος και εκείνοι μου απάντησαν να πας στο σπίτι σου κωλόγερε. Με χτύπησαν στον αυχένα και στο χέρι - και μου το έσπασαν. Με έριξαν κάτω και άρχισαν να με κλωτσάνε. Εδώ στο νοσοκομείο βρήκα άλλους τέσσερις τραυματίες-θύματα των MAT», λέει στα «NEA» ο κ. Τσούρκος. </span></em><br /><br />Να ξέρεις ότι για πολλούς από εμάς είσαι η προσωποποίηση της αηδίας. Είσαι αυτό που μισούμε πιο πολύ στον κόσμο. Σε έχουμε συνηθίσει να χτυπάς φοιτητές, μετανάστες, μαθητές, εργάτες. Πώς σηκώνεις όμως το γκλομπ να χτυπήσεις ένα γέρο άνθρωπο; Γιατί τον βρίζεις; Μήπως το ευχαριστιέσαι κιόλας;<br /><br />Να ξέρεις ότι άνθρωπος είσαι μόνο από βιολογικής άποψης. Γιατί κατά τα άλλα σε έχουν αποκτηνώσει, σε έχουν κάνει άβουλο υποχείριο, ακολουθείς τις πιο απάνθρωπες εντολές, για ένα μισθό του κώλου, για να υπηρετήσεις το "δημόσιο συμφέρον" ενάντια στο συμφέρον των πολλών.<br /><br />Πώς νιώθεις όταν γυρίζεις στο σπίτι; Δεν έρχονται οι συνταξιούχοι με τα σπασμένα χέρια να σου χαλάσουνε τον ύπνο;<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/mat.0.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/200/mat.0.jpg" border="0" /></a><br /><br />Αναρωτιέμαι τι εκπαίδευση να σου έκαναν. Πώς γίνεται να κατάντησες έτσι. Μήπως οι γονείς σου δε σε αγαπούσαν; Μήπως ο πατέρας σου σε έδερνε και η μητέρα σου σε αγνοούσε; Μήπως είσαι απλά διανοητικά ανάπηρος;<br /><br />Να μη σε απασχολήσω πολύ, σίγουρα θα έχεις δουλειά να κάνεις. Απολύεται κόσμος και σε περιμένει να τον δείρεις, το κράτος σε χρειάζεται. Ήθελα μόνο να σου πω ότι σε σιχαίνομαι. Να το ξέρεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114252778606772168?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1142414791548513522006-03-15T10:18:00.000+01:002006-03-15T10:26:31.573+01:00Τελευταία νέα απο το site του <a href="http://www.b92.net/indexs.phtml">Β92</a>. Η Σερβία και το Μαυροβούνιο δε θα "κατεβούν" στο διαγωνισμό της Γιουροβίζιον, επειδή δε μπορούν να συμφωνήσουν στο τραγούδι που θα στείλουν. Η τελική ψηφοφορία ανάμεσα σε ένα συγκρότημα απο τη Σερβία και ένα από το Μαυροβούνιο κατέληξε σε φιάσκο. Την ψηφοφορία κέρδισε το δεύτερο, αλλά οι κριτές από το Μαυροβούνιο κατηγορήθηκαν για μεροληψία και για "ψήφους τακτικής" στα διάφορα μέρη της διαδικασίας. Έτσι, το νικητήριο τραγούδι δεν ξαναπαίχτηκε στο τέλος της τελετής λόγω της γιούχας του κοινού στο Βελιγράδι.<br /><br />Στη συνέχεια έγιναν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις δύο πλευρές (δηλαδή τις αντίστοιχες ΕΡΤ Σερβίας και Μαυροβουνίου), όμως κανείς δεν υποχώρησε, με αποτέλεσμα η ομοσπονδία των δύο χωρών να μην έχει τραγούδι να στείλει.<br /><br />Ο λόγος που ένα τόσο φαιδρό γεγονός κατάφερε να μπει σε ένα τόσο έγκυρο μπλογκ, είναι η δήλωση του εκπροσώπου της τηλεόρασης του Μαυροβουνίου, Velibor Covic, στο τέλος των διαπραγματεύσεων:<br /><br /><em>Το γεγονός ότι η σερβική πλευρά δε δέχτηκε τη νίκη του συγκροτήματος από το Μαυροβούνιο αποδεικνύει ότι κανένας θεσμός της ομοσπονδίας δε λειτουργεί σωστά.</em><br /><br />Υπενθυμίζω ότι στο Μαυροβούνιο θα γίνει σύντομα δημοψήφισμα για την παραμονή της χώρας στην ομοσπονδία με τη Σερβία. Χαριτωμένη σύμπτωση αποτελεί η ημερομηνία του δημοψηφίσματος, την επομένη του διαγωνισμού τραγουδιού.<br /><br />Έχουμε συνηθίσει εδώ και κάμποσα χρόνια ο διαγωνισμός της Γιουροβίζιον να συνοδεύεται από έναν καταιγισμό ανοησίας.<br /><br />Κάποτε όμως θα πρέπει η σιωπηλή πλειοψηφία των ανθρώπων που εξακολουθούν να σκέπτονται να βροντοφωνάξει ότι <strong>και η ανοησία πρέπει να έχει τα όριά της</strong>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114241479154851352?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1142372434163313282006-03-14T19:36:00.000+01:002006-03-14T22:40:34.203+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1327.0.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1327.1.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Θυμάμαι στο δημοτικό, όταν μας έλεγαν τι καθήκοντα έχει ο δήμαρχος, μιλούσαν κυρίως για την καθαριότητα, τονίζοντας ότι πρέπει σε κάθε γωνία να υπάρχουν καλαθάκια. Έμμεσα μας έδιναν να καταλάβουμε ότι, αν το πεζοδρόμιο είναι γεμάτο σκουπίδια, δε φταίνε οι λεχρίτες που τα πέταξαν, αλλά ο δήμαρχος που δε φρόντισε να έχει έναν κάδο μπροστά στη μύτη τους.<br /><br />Σκέφτηκα λοιπόν ότι αυτό είναι μόνο μια από τις αρλούμπες που μαθαίναμε στο σχολείο. Ιδού μερικές τέτοιες αρλούμπες, όπως μου έρχονται τώρα στο μυαλό:<br /><br />1. Στις 25.03.1821 ο Παλαιών Πατρών Γερμανός σήκωσε το λάβαρο της Επανάστασης στην Αγία Λαύρα.<br />2. Η ατμοσφαιρική πίεση οφείλεται στο βάρος της ατμόσφαιρας.<br />3. Τα ελληνόπουλα κατά την Τουρκοκρατία πηγαίνανε στα κρυφά σχολειά για να μάθουνε γράμματα.<br />4. Οι έφηβοι οφείλουν να είναι "σεμνοί" ως προς τις σχέσεις τους με το άλλο φύλο. (Δε θυμάμαι την ακριβή διατύπωση, αλλά πάντως ήταν στο μάθημα των... οικοκυρικών).<br />5. Ο Αθανάσιος Διάκος, ενώ τον σούβλιζαν, σκαρφιζότανε μαντινάδες.<br /><br />Θυμάμαι επίσης ότι οι δάσκαλοι στο σχολείο ποτέ δε λέγανε "δεν ξέρω". Προτιμούσανε να πούνε μια κοτσάνα παρά να παραδεχτούνε άγνοια και να το ψάξουν στα βιβλία τους.<br /><br />Περιμένω σχόλια για επέκταση της λίστας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114237243416331328?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1142282520411739632006-03-13T21:35:00.000+01:002006-03-13T21:42:01.146+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1318.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/320/DSCN1318.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Καθώς το βλέμμα<br />ενός ξεπαγιασμένου Ελληνα<br />στη Γερμανία<br />πέσει<br />(εν μέσω θυέλλης<br />και με το χιόνι πυκνό<br />να παγώνει το πρόσωπο)<br />στη φιγούρα<br />νεαρού χειρώνακτα,<br />με θερινή ενδυμασία,<br />καθαρίζοντα τζαμαρία καταστήματος<br />(από την έξω πλευρά),<br />τότε αυθόρμητα υψώνεται<br />η παλάμη ανοικτή<br />με δάκτυλα τεντωμένα,<br />ενώ τα παγωμένα λαιμά<br />του ενοχλημένου θεατή<br />πάλλονται άξαφνα<br />αναφωνόντας:<br /><br />ΡΕ ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114228252041173963?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1142187725744734602006-03-12T18:35:00.000+01:002006-03-12T19:22:05.943+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN0543.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN0543.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Εδώ και περίπου 2 μήνες χρησιμοποιώ μια καινούρια διεύθυνση e-mail. Αποτελείται, όπως συνηθίζεται, από το πρώτο γράμμα του μικρού μου ονόματος και τις δύο πρώτες συλλαβές του επιθέτου μου, ας πούμε dpapa@...<br /><br />Το πρώτο μήνυμα που έλαβα ήταν από τον κο L, τον οποίο δε γνωρίζω. Με αποκαλούσε κο Papa και μου ανακοίνωνε ότι έχει παραγγείλει τα δείγματα, οπότε μόλις φτάσουν θα με ειδοποιήσει για να κανονίσουμε μια συνάντηση. Περίεργο spam, σκέφτηκα και το έσβησα.<br /><br />Μετά από λίγες μέρες ο κος L με ενημέρωσε ότι σελίγες μέρες θα έφταναν τα δείγματα και ότι θα έπρεπε να πάω να τα δω. Ομολογώ ότι μπερδέφτηκα λίγο, είναι δυνατόν να απαρνήθηκε κάποιος κος D. Papa το email του και να το πήρα εγώ αμέσως, ενώ ο κος αυτός ξέχασε να ενημερώσει τους συνεργάτες του; Τι σύμπτωση... Εν πάσει περιπτώσει δεν έκανα τίποτα. Αν ο κος L δεν ξέρει τη διεύθυνση του κου Papa, εγώ δεν έχω καμιά δουλειά να ανακατευτώ.<br /><br />Το επόμενο μήνυμα άρχισε να μου φέρνει νευρικότητα. Ο κος L, αφού με ευχαρίστησε ευγενικά για την απάντηση, μου ζήτησε να επιβεβαιώσω την ημερομηνία του ραντεβού. Μου ζητούσε να διαλέξω αν προτιμώ 7 Μαρτίου το απόγευμα ή 8 Μαρτίου το πρωί. Τι διάολο, σκέφτηκα, πότε απάντησα και δεν το θυμάμαι.<br /><br />Την επόμενη μέρα, με περίμενε κιόλας το επόμενο μήνυμα με νέες ευχαριστίες: Είχα επιβεβαιώσει το ραντεβού για την 7η Μαρτίου ώρα 14:00.<br /><br />Φυσικά περίμενα με μεγάλο ενδιαφέρον την κρίσιμη αυτή ημερομηνία. Άραγε θα πήγαινα; Θα κλείναμε τη δουλειά; Ήταν καλά τα δείγματα ή τίποτα μπαγκατέλες;<br /><br />Στις 7 Μαρτίου, ώρα 15:58, έλαβα ένα μήνυμα πικραμένο και με μια δόση ειρωνείας. "Σιγά σιγά να μαζεύω το μπουφέ και να πηγαίνω και εγώ", έγραφε. "Τουλάχιστο θα φάει καλά η οικογένεια στο σπίτι απόψε το βράδυ. Ελπίζω μόνο να μην είχατε κανένα ατύχημα στο δρόμο, δεν απαντάτε ούτε στο κινητό."<br /><br />Έτρεξα αμέσως να βρω το κινητό μου. Ευτυχώς δεν είχα αναπάντητες κλήσεις.<br /><br />Προχθές ο κος L μου έγραψε ότι εξακολουθεί να ενδιαφέρεται στη συνέχιση της συνεργασίας μας και επιθυμεί να κανονίσουμε εκ νέου συνάντηση, επειδή εκτιμά τις γνώσεις και τις ικανότητές μου. Άσε με άνθρωπέ μου, σκέφτηκα... Πάλι από την αρχή; Στη ζώνη του λυκόφωτος είμαι;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114218772574473460?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1142117139676979782006-03-11T23:34:00.000+01:002006-03-11T23:45:39.690+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN1307.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN1307.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Ο θάνατος του Μιλόσεβιτς με έφερε σε αμηχανία. Ακούω τις ειδήσεις με το κεφάλι σκυμμένο.<br /><br />Εγκληματίας πολέμου, μεγαλομανής καιροσκόπος, πατριώτης αγωνιστής, αιμοσταγής δικτάτορας, εθνικός ήρωας, υπόδικος, φυλακισμένος, νεκρός.<br /><br />Πολλή δουλειά για τους ιστορικούς των επόμενων γενεών...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114211713967697978?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1142018998879610032006-03-10T20:10:00.000+01:002006-03-10T20:29:58.926+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/Dziwnowek1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/Dziwnowek1.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Ποιός το περίμενε να πάω στην Πολωνία και να βρω τέτοιες παραλίες...<br /><br />Το λάθος ήταν ότι πήρα και το αυτοκίνητο μαζί. Μου το ανοίξανε ένα βράδυ όταν έτρωγα σε ένα εστιατόριο, αλλά δεν καταφέρανε να το βάλουνε μπρος και έτσι το γλίτωσα. Είχαν ξηλώσει ένα σωρό καλώδια και δεν έπαιρνε μπρος, οπότε παρακάλεσα τον ξενοδόχο να με ρυμουλκήσει, αυτός όμως δεν ήθελε να αφήσω το αυτοκίνητο στο ξενοδοχείο γιατί φοβόταν ότι οι κλέφτες θα επέστρεφαν να τελειώσουν τη δουλειά, οπότε το ρυμουλκήσαμε σε ένα φυλασσόμενο πάρκινγκ και έτσι βγάλαμε τη νύχτα.<br /><br />Την επομένη έζησα σκηνές φαρ ουέστ στο αστυνομικό τμήμα που πήγα να πάρω χαρτί για να μου πληρώσει η ασφάλεια τις βλάβες, αλλά δεν πήρα τίποτα γιατί κανείς δε μιλούσε καμιά γλώσσα εκτός από πολωνικά και ρώσικα. Προσπαθούσα να εξηγήσω τι θέλω σε έναν αστυνομικό, όταν ξαφνικά γυρίζω το βλέμμα μου και συνειδητοποιώ ότι πίσω μου, σε απόσταση 2-3 μέτρων, ήταν τα κάγκελα του κρατητηρίου και από μέσα ένας τυπάκος μας παρακολουθούσε με μεγάλο ενδιαφέρον. Ακριβώς όπως στο γραφείο του σερίφη στις ταινίες με τον Τζων Γουέην.<br /><br />Μια καταπληκτική λεπτομέρεια που θυμάμαι: Ο εν λόγω αστυφύλακας είχε στη γραβάτα του καρφιτσούλα με χειροπέδες μινιατούρα. Φοβερός τύπος!<br /><br />Θα έγραφα τώρα πώς κατάφερα να μου πληρώσει η ασφάλεια τις καινούργιες κλειδαριές, αλλά άσε μη βρούμε κανένα μπελά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114201899887961003?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1141939664163185482006-03-09T22:17:00.000+01:002006-03-09T22:27:44.933+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/band.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/band.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Μια που έλεγα χτές για τη Γιουροβίζιον...<br /><br />Η Γερμανία στον επόμενο διαγωνισμό θα εκπροσωπηθεί από ένα κάντρι συγκρότημα, το οποίο φέρει υπερήφανα τον τίτλο Texas Lightning.<br /><br />Πριν βιαστείτε να πείτε "χειρότερα δε γίνεται" να αναφέρω ότι την τελική τριάδα του προκριματικού συμπλήρωναν η Vicky Leandros και το ήμισυ των (πρώην) Modern Talking.<br /><br />Υποψιάζομαι ότι οι Γερμανοί ενθουσιάστηκαν τόσο από την τελευταία θέση που κατέκτησαν πέρυσι, ώστε αποφάσισαν να την καπαρώσουν στον αιώνα τον άπαντα.<br /><br />ΥΓ: Η φωτό είναι από χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν στο Hotel Adlon. Τσ τσ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114193966416318548?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1141857483791486782006-03-08T23:21:00.000+01:002006-03-08T23:38:03.823+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN0788.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN0788.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Με μεγάλο ενδιαφέρον διάβασα σήμερα στην εφημερίδα για τον απολογισμό των δύο ετών της κυβέρνησης Καραμανλή. Ο κύριος Ρουσσόπουλος, διάβασα, ανέφερε και την νίκη στην Γιουροβίζιον ως επίτευγμα της κυβέρνησης. Σαν να λέμε στίχοι Πολύδωρας, μουσική Μαριέττα Γιαννάκου Κουτσίκου, ερμηνεύει ο Μάκης Γιακουμάτος.<br /><br />Φαντάζομαι γελοία σκηνή: Όλοι οι υπουργοί μαζεμένοι για να αναλύσουν το έργο της κυβέρνησης, να κοιτάνε αμήχανα το ταβάνι και να μη λένε τίποτα. Ανήσυχος ο Κ. Καραμανλής να λέει στο Ρουσόπουλο "σκέψου τίποτα ρε Θόδωρε γαμώτο μου!" και αυτός να πετάει την κοτσάνα.<br /><br />Οπότε, εκτιμώντας τη συνέπεια και την υπευθυνότητα του κ. Ρουσόπουλου, περιμένω την επόμενη φορά που στη Γιουροβίζιον δε θα κερδίσουμε, να βγει και να αναλάβει την ευθύνη εκ μέρους της κυβέρνησης.<br /><br />Διαβάζοντας ακόμα παρακάτω, μαθαίνω ότι πέρυσι η Γιουροβίζιον κόστισε λέει στην ΕΡΤ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/euro.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/200/euro.jpg" alt="" border="0" /></a> 950 εκ. ευρώ.<br /><br />Αρνούμαι να το πιστέψω.<br /><br />Παρακαλώ τους αγαπητούς μου αναγνώστες να μου γράψουν, αν γνωρίζουν, αν το νούμερο αυτό είναι κοντά στην πραγματικότητα.<br /><br />Θα τρελαθούμε τελείως...<br /><br />ΥΓ: Ημέρα της γυναίκας με Τσάμπιονς λιγκ την ίδια μέρα γίνεται; Ε ρε πόσα ζευγάρια θα πλακωθούνε απόψε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114185748379148678?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1141757035481323442006-03-07T19:32:00.000+01:002006-03-07T19:43:55.513+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN0769.0.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN0769.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Όταν μεγαλώσω θα γίνω παλαιοπώλης!<br /><br />Θα ανοίξω ένα μαγαζάκι σε κάποια φτωχογειτονιά επαρχιακής πόλης και θα το ονομάσω (πώς αλλιώς;) το <span style="font-style: italic;">λυχνάρι του Αλλαντίν</span>. Κάθε αντικείμενο που θα πουλάω θα έχει και την ιστορία του, την οποία οι υποψήφιοι αγοραστές θα ακούνε να τους διηγούμαι με τη συνοδεία ούζου, τομάτας, ανθότυρου και ελιάς.<br /><br />Και όταν θα έρχεται η ώρα να κλείσω, θα κλειδώνω την πόρτα γυρίζοντας την ταμπέλα στο "ΚΛΕΙΣΤΟΝ", θα βάζω στο γραμμόφωνο ένα δίσκο να παίζει, θα αράζω σε μια πολυθρόνα και θα αφουγκράζομαι τις ιστορίες που θα μου ψιθυρίζουν τα αντικείμενα του θησαυρού μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114175703548132344?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1141672897663211682006-03-06T20:07:00.000+01:002006-03-06T20:32:21.576+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN0637.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN0637.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Αμερικανός πρώην διπλωμάτης <a href="http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=688480">αποκαλύπτει</a> (ή καλύτερα επιβεβαιώνει) ότι πίσω από τις παρακολουθήσεις των κινητών τηλεφώνων κρύβεται η αμερικανική πρεσβεία. Εν τούτοις η κυβέρνηση δεν αντιδρά, απαντά με μισόλογα και δε φαίνεται διατεθιμένη να απαντήσει στην προκλητική και προσβλητική συμπεριφορά της συμμάχου χώρας. Ο μόνος που φαίνεται ότι έχει το θάρρος να υψώσει το γεροδεμένο στήθος του απένταντι στην υπερδύναμη είναι ο Γιωργάκης του Ανδρέα του Γεωργίου Παπανδρέου ο οποίος είχε πει στη Βουλή απευθυνόμενος στον πρωθυπουργό:<br /><br /><span style="font-style: italic;">Όταν οι υπουργοί σας έκαναν τη θεατρική παράσταση υπονόησαν ευθέως ότι οι υποκλοπές γίνονταν από ξένη χώρα. Αυτό έγινε επειδή έχετε στοιχεία; Αν έχετε, θα πρέπει αυτή τη στιγμή να ζητήσετε την αποπομπή του πρέσβεως αυτής της χώρας. Αν δεν έχετε στοιχεία, τότε εσείς είστε λαϊκιστής.<br /></span><br />Δε μπορώ παρά να χειροκροτήσω το πολιτικό θάρρος του ανδρός που, κατακεραυνώνοντας το λαϊκισμό της κυβέρνησης, επιλέγει τη μετωπική σύγκρουση με τις μεγάλες πλανητικές δυνάμεις. Προτείνω, μετά την αποπομπή του πρέσβη να ακολουθήσουν περαιτέρω ενέργειες για την προστασία της αξιοπρέπειας της χώρας:<br /><br />1. Να ανακληθεί άμεσα ο Έλληνας πρέσβης στην Ουάσιγκτον για εκφοβισμό.<br /><br />2. Να στραγγαλίσουμε την αμερικανική οικονομία μπλοκάροντας τις εμπορικές συναλλαγές με την Ελλάδα.<br /><br />3. Να σταματήσει κάθε δραστηριότητα εξοπλισμού και εκπαίδευσης του αμερικανικού στρατού από τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.<br /><br />4. Να κατατεθεί πρόταση αποπομπής των ΗΠΑ από τον ΟΗΕ.<br /><br />Αν μετά από αυτά δε ζητήσει επίσημα συγνώμη ο πλανητάρχης, προτείνω να ετοιμαστεί εκστρατευτικό σώμα, υπό την ηγεσία του Γ. Α. Γ. Παπανδρέου, για την απελευθέρωση του Τέξας και την επιστροφή των εδαφών του στο Μεξικό.<br /><br />Με αυτές τις αμείλικτες στρατηγικές κινήσεις, ο κος Παπανδρέου θα ξεπλύνει την τιμή της χώρας, θα καθαρίσει το σπιλωμένο μας μέτωπο και θα αποτρέψει επίδοξους κατασκόπους από ανάλογες μελλοντικές προσπάθειες. Αρκεί να γίνει βέβαια πρωθυπουργός, πράγμα διόλου απίθανο, αφού ως γνωστόν έχει και πολύ καλές σχέσεις με τους Aμερικάνους.<br /><br />ΥΓ: Για διεξοδική ανάλυση της ομιλίας του Γ.Π., απευθυνθείτε στο <a href="http://mauro-probato.blogspot.com">μαύρο πρόβατο</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114167289766321168?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1141557521485536322006-03-05T12:03:00.000+01:002006-03-05T12:18:41.690+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/Miedzyzdroje.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/Miedzyzdroje.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Το χειμώνα οι παραλίες έχουν άλλη ομορφιά. Χαρίζουν απολαύσεις προσωπικές, χωρίς την αυγουστιάτικη πολυκοσμία, χωρίς τη φασαρία και τη μυρωδιά του αντιηλιακού. Η θάλασσα είναι πιο πρόθυμη να σου μιλήσει, να σου ψιθυρίσει κάτι στο αυτί, η μυρωδιά της υγρής αρμύρας σου χαϊδεύει το πρόσωπο, η άμμος είναι πηχτή και κρύα και δεν υπάρχει ψυχή να σε διακόψει από την κουβεντούλα που στήνεις με τα κύματα. Η ψυχή αγαλλιάζει, γιατρεύεται, ανανεώνεται...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114155752148553632?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1141480345665904142006-03-04T13:48:00.000+01:002006-03-04T18:47:50.040+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN0804.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN0804.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Ο Claudio Magris, Ιταλός συγγραφέας, μιλώντας σε πανεπιστήμιο της Μαδρίτης, είπε:<br /><br /><strong style="font-weight: normal; font-style: italic;"> Γράφω κόντρα στη λήθη και κόντρα στον χρόνο, για να σώσω ορισμένα πράγματα: φτιάχνω μια μικρή Κιβωτό του Νώε, αλλά με πολύ πιο εύθραυστα υλικά. Γράφω για να διαμαρτυρηθώ. Γράφω για να βάλω λίγη τάξη σ' αυτόν τον κόσμο που τον εισπράττω με άτακτο και χαώδη τρόπο, γράφω όμως και για να καταστρέψω την ψεύτικη τάξη με την οποία παρουσιάζεται καμιά φορά η πραγματικότητα. Ασχολούμαι με τη μοίρα των άλλων ανθρώπων για να καταλάβω τη δική μου. Ψάχνω έναν λαβύρινθο. Δεν ξέρω τι θα βρω στο τέλος.<br /></strong> <div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"><strong style="font-weight: normal; font-style: italic;"><span style="font-style: italic;">(από χθεσινό άρθρο του <a href="http://diastaseis.blogspot.com">Μιχάλη Μητσού</a>)</span></strong></span><br /><strong style="font-weight: normal; font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"></span></strong></div> <strong style="font-weight: normal; font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"></span></strong><br />Εχτές συμπληρώθηκαν 10 χρόνια από το θάνατο της Marguerite Duras (4.4.1914-3.3.1996). Η Marguerite Duras έγραφε για άλλους λόγους:<br /><br /><div style="text-align: left;"> <div style="text-align: left;"><span style="font-style: italic;">Γράφω για να μετατοπιστώ από μένα στο βιβλίο. Για να ελαφρύνω από τη σπουδαιότητά μου. Να την πάρει το βιβλίο αντί για μένα. Για να μακελευτώ, να καταστραφώ, ν’ αφανιστώ στη γέννα του βιβλίου. Να εκχυδαϊστώ. Να ξαπλώσω μες στο δρόμο. Πετυχαίνει. Όσο γράφω, υπάρχω λιγότερο.</span><br /></div> <span style="font-style: italic;"></span></div> <div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">(από τη βιογραφία της από την Laure Adler, το απόσπασμα το βρήκα <a href="http://www.logotexnia.net/arthra/problimatismoi.htm">εδώ</a>)<br /><br /></span></span> <div style="text-align: left;"><span style="font-size:100%;">Τι διαφορετικοί που είναι οι δύο, αλήθεια! Και τι αδήριτη που φαίνεται η ανάγκη του γραψίματος και στις δύο περιπτώσεις! Ο Magris γράφει στρέφοντας το βλέμμα προς τα έξω, κοιτώντας τον κόσμο. Προσπαθεί να βάλει αυτά που βλέπει σε μια σειρά, να τα ερμηνεύσει και να τα κάνει κτήμα του. Η Duras γράφει κοιτώντας μέσα της, σκάβοντας την ψυχή της και ξερνώντας αυτά που βρίσκει και νιώθει να τη βαραίνουν.<br /><br />Μπαίνω στον πειρασμό να γίνω οδοστρωτήρας, να πάρω όσους συγγραφείς μου έρχονται στο μυαλό και να τους κατατάξω σε εξωστρεφείς και εσωστρεφείς. Φυσικά δεν τα καταφέρνω, παραείναι χυδαίο το εγχείρημα. Μπορώ όμως σε αυτές τις δύο κατηγορίες να διακρίνω δύο διαφορετικές και επαναλαμβανόμενες στιγμές της ζωής μου, απλώνοντας το χέρι για να πάρω ένα βιβλίο από το ράφι. Για να διαβάσω το Magris, θα πάω σε ένα ήσυχο και καλά φωτισμένο δωμάτιο και θα κλείσω την πόρτα. Θα πρέπει να είμαι ξεκούραστος και συγκεντρωμένος. Αντιθέτως, για να διαβάσω τη Duras μου αρκεί το ημίφως, δε με ενδιαφέρουν οι γύρω θόρυβοι και δε με πειράζει όταν αφαιρούμαι με το βλέμμα στις γραμμές του βιβλίου και παρασύρομαι σε ονειροπολήματα.<br /><br />Εσείς αλήθεια γιατί γράφετε; </span><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;"></span></span></div> <span style="font-style: italic;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114148034566590414?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1141384065919228012006-03-03T11:58:00.000+01:002006-03-03T12:31:52.836+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/bridge.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/bridge.jpg" border="0" /></a><br /><em><span style="font-size:85%;">Ο κ. Χριστόδουλος δήλωσε: «Είναι γνωστές οι απόψεις της Εκκλησίας μας για τους ετεροδόξους και τους ετεροθρήσκους. Η Εκκλησία μας δεν έχει λόγο να απαγορεύσει ο,τιδήποτε σε αυτούς. Όσον αφορά στους ορθοδόξους χριστιανούς είναι τεταγμένη υπέρ της ταφής και όχι υπέρ της καύσεως».<br />Αλλωστε, με αφορμή τη σχετική τροπολογία, που υπερψηφίστηκε την Τετάρτη στη Βουλή, η Ιερά Σύνοδος επανέλαβε ότι «η Εκκλησία δεν έχει αντίρρηση για την καύση των νεκρών για ετεροδόξους και ετεροθρήσκους. Για τους ορθοδόξους χριστιανούς, η Εκκλησία γνωρίζει και συνιστά ως μοναδικό τρόπο αποσυνθέσεως του νεκρού σώματος την ταφή, σύμφωνα με την Αγία Διδασκαλία Της και την απ' αιώνων Παράδοσή Της.<br />(από το in.gr)<br /></span></em><br />Όποιος έχει ζήσει τη θλιβερή πραγματικότητα των αθηναϊκών νεκροταφείων δε μπορεί παρά να νιώσει οργή, για το γεγονός ότι συζητάμε αν η εκκλησία <strong>θα μας επιτρέψει</strong> να κάψουμε τη σωρό του συγγενή μας, του συντρόφου μας, του εαυτού μας.<br /><br />Στα ασφυκτικά γεμάτα νεκροταφεία, οι νεκροί υποχρεώνονται να αποσυντεθούν εντός συγκεκριμένης προθεσμίας (3 χρόνια), μετά γίνεται υποχρεωτική εκταφή. Συχνότατα τα σώματα δεν προλαβαίνουν να αποσυντεθούν και πρέπει, αφού ξεθαφτούν και ελεγχθούν, να ξαναθαφτούν προσωρινά σε άλλη τοποθεσία. Στου Ζωγράφου υπάρχει "ένθετο" νεκροταφείο, περιφραγμένο και χωρίς μάρμαρα, όπου μπαίνουν τα σώματα που δεν αποσυντέθηκαν για να συνεχιστεί η διαδικασία. Οι διάφοροι παπάδες του χαρτζιλικιού, που περιφέρονται στους τάφους και λένε προσευχές, δίνουν και συμβουλές στους συγγενείς πώς να βοηθήσουν το σώμα να λιώσει ρίχνοντας νερό στις χαραμάδες των μαρμάρων. Για τους συγγενείς μια διαδικασία απάνθρωπη, αρρωστημένη και θλιβερή.<br /><br />Αναπαύσου εν ειρήνη σου λένε μετά...<br /><br />Για να μη μιλήσουμε για συνθήκες υγιενής, για τα υπόγεια ύδατα, κτλ.<br /><br />Και έρχεται ο Χριστόδουλος να μας πει ότι η μακραίωνη παράδοση της εκκλησίας συνιστά μόνο την ταφή. Και οι τσέπες των παπάδων και των δημάρχων μήπως το ίδιο συνιστούν; Μήπως η καύση δεν έχει παράδοση αιώνων στη χώρα μας; Μήπως να ανοίξουμε την Ιλιάδα να δούμε; Και τι προτείνει ο Χριστόδουλος για να λυθεί το πρόβλημα; Να κάνουμε άλλα σαράντα νεκροταφεία να χωρέσουμε όλοι;<br /><br />Δεν περίμενα βέβαια καμία σοφία από το στόμα του Χριστόδουλου. Περίμενα όμως λίγο μεγαλύτερη υπευθυνότητα από το κράτος.<br /><br />ΥΓ. Αφού έβαλα το ποστ είδα ότι και ο Νίκος Δήμου σήμερα έχει το ίδιο θέμα. Αντί να χάνετε εδώ τον καιρό σας πηγαίνετε να δείτε τι γράφει ένας αξιόλογος άνθρωπος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114138406591922801?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1141293910329470852006-03-02T11:01:00.000+01:002006-03-02T11:05:10.336+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/trelofilathlos.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/trelofilathlos.jpg" border="0" /></a><br />Αξιότιμοι κύριοι,<br /><br />οι μέρες που οι πλούσιες χώρες του Βορρά λήστευαν τον ιδρώτα του λατινοαμερικάνου αγρότη σύντομα θα μπουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Με την πεφωτισμένη καθοδήγησή σας και ακολουθώντας το μεγαλοφυές σχέδιο που συνέλαβα και θα σας παρουσιάσω, οι φτωχοί αγρότες των λαών σας σύντομα θα ζήσουν μια πρωτοφανή οικονομική ευμάρεια και επιπλέον θα χεστούν στο τάληρο.<br /><br />Το πρώτο βήμα θα είναι να οργανωθείτε και στα πρότυπα των πετρελαιοπαραγωγών και να φτιάξετε τον OCEC (Organisation of Coffee Exporting Countries).<br /><br />Στη συνέχεια, θα ανακοινώσετε ότι ο OCEC αποφασίσε τη μείωση της παραγωγής καφέ στο 20% της σημερινής παραγωγής. Φυσικά, θα δημιουργηθεί μεγάλη αναταραχή, τα χρηματιστήρια θα αρχίσουν να πέφτουν και θα απειληθεί γενικευμένη οικονομική κρίση. Πιθανότατα οι ΗΠΑ θα απειλήσουν να επέμβουν για να αμυνθούν απέναντι στα όπλα μαζικής καταστροφής που δεν έχετε, οπότε εσείς θα απαντήσετε ότι σε περίπτωση επέμβασης θα πάψετε να χρησιμοποιείτε δολάρια στο εμπόριο του καφέ και θα δέχεστε μόνο πολωνικά ζλότυ.<br /><br />Καθώς η τιμή του καφέ στις πλούσιες χώρες θα ανεβαίνει, θα αυξάνονται και τα προβλήματα. Οι νυσταγμένοι μάνατζερ δε θα μπορούν να οργανώσουν τις επιχειρήσεις τους, οι ταξιτζήδες θα αποκοιμούνται στο βολάν, οι απουσίες των δημοσίων υπαλλήλων κατά τις πρωινές ώρες θα πολλαπλασιαστούν, ενώ και η ίδια η συνοχή του κοινωνικού ιστού θα χαλαρώσει, αφού κανείς δε θα έχει λεφτά να πάει για καφέ, οπότε όλοι θα κάθονται μόνοι στα σπίτια τους. Σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς, η τιμή του καφέ στα σούπερ μάρκετ θα εξαπλασιαστεί, τα αυτόματα μηχανήματα καφέ θα δέχονται μόνο πενηντάευρα ενώ στο Κωλονάκι ο φραπές θα σπάσει το ψυχολογικό φράγμα των €3000. Οι αγορές θα πάψουν να βελτιστοποιούν αφού όλοι θα νυστάζουν και έτσι κανείς δε θα μπορεί να πάρει τις βέλτιστες αποφάσεις, με αποτέλεσμα την κατάρρευση ολόκληρου του οικοδομήματος της ελεύθερης αγοράς.<br /><br />Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου θα διακόψει τη σχετική συζήτηση μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από χασμουρητά και ροχαλητά.<br /><br />Σε αυτή τη φάση μπορεί να συνεδριάσει εκ νέου ο OCEC και να επιδείξει γενναιοδωρία και κοινωνική ευαισθησία, αυξάνοντας την παραγωγή όσο χρειάζεται για να σταθεροποιηθεί η παγκόσμια οικονομία χωρίς όμως να πέσουν οι τιμές στα σημερινά απαράδεκτα επίπεδα. Τότε πια, με τη δύναμη του καφέ χρυσού στα χέρια σας, θα τρώτε όλοι με δέκα μασέλες.<br /><br />Πιστεύοντας στην τιμιότητα και τη γενναιοδωρία σας, δεν επιθυμώ να συζητήσουμε τα της αμοιβής μου παρά μόνο μετά την επιτυχία του σχεδίου μου.<br /><br />Με φιλικούς χαιρετισμούς<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114129391032947085?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1141206125369038132006-03-01T10:38:00.000+01:002006-03-01T14:58:40.160+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/arvyla&ball.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/arvyla%26ball.jpg" border="0" /></a><br /><br />Όλες μου οι προσπάθειες να γίνω φίλαθλος της προκοπής έχουν πέσει στο κενό. Προσπαθώ να φανατιστώ, να απολαύσω κι εγώ αυτό το αβυσσαλέο μίσος προς τον αντίπαλο, αλλά δεν το καταφέρνω, δε μου βγαίνει. Άσε που διαφωνώ και με την ουσία των συνθημάτων, π.χ. δε βρίσκω κανένα λόγο να συνευρεθώ ερωτικά με τις μανάδες των αντιπάλων, οι οποίες υποθέτω ότι θα τα έχουν και τα χρονάκια τους.<br /><br />Εντούτοις υπήρξε στη ζωή μου ένα γκολ σημαδιακό, ένα γκολ που θα μου μείνει αξέχαστο.<br /><br />Όταν ήμουν νεοσύλλεκτος στην Τρίπολη ήμουν απερίγραπτα δυστυχισμένος. Ήμουν μετριότατος φαντάρος, ιδιαίτερα ως νεοσύλλεκτος, υπέφερα από αϋπνίες, σερνόμουνα μονίμως, ήμουν λυπημένος και αγχωμένος. Φαντάζομαι ότι και ένα μεγάλο κομμάτι των συντρόφων μου ένιωθε ακριβώς έτσι.<br /><br />Όταν έπαιζε ο Παναθηναϊκός στη Μπαρτσελόνα, στη ρεβάνς του 1-0 της Αθήνας (σεζόν 2001-2002), η ώρα έναρξης του αγώνα έπεφτε πάνω στο βραδυνό προσκλητήριο, το οποίο ακολουθούσε η νυχτερινή κατάκλιση, με άλλα λόγια το ματς δε θα το βλέπαμε με τίποτα. Σε μια επίδειξη γενναιοδωρίας, αλλά και για να μην το χάσουν και οι ίδιοι, αποφάσισαν οι αξιωματικοί μας κατ' εξαίρεση να γίνει το προσκλητήριο μία ώρα αργότερα, μετά δηλαδή από το πρώτο ημίχρονο.<br /><br />Μόλις έγινε η σχετική ανακοίνωση επικράτησε πανικός, καθώς μερικές εκατοντάδες φαντάροι άρχισαν να τρέχουν προς το ΚΨΜ για να πιάσουν θέση. Καθώς η πόρτα του θαλάμου μου ήταν απέναντι στην πόρτα του ΚΨΜ, τα κατάφερα περίφημα και έπιασα καρέκλα απέναντι ακριβώς στην τηλεόραση. Οι περισσότεροι μείνανε όρθιοι, πολλοί μείνανε έξω και κρεμάστηκαν από τα παράθυρα, ενώ άλλοι έβγαλαν τις κυριλε LCD τηλεοράσεις τους των 4 ιντσών και έμειναν στους θαλάμους.<br /><br />Ήρθαν και κάποιοι εκπαιδευτές, καραβανάδες δηλαδή, πήραν θέση στο ΚΨΜ να ελέγχουν την κατάσταση και το ματς άρχισε. Μετά από κάποιες εβδομάδες βασικής εκπαίδευσης, το να βλέπεις ένα τέτοιο παιχνίδι, έστω και υπό αυτές τις συνθήκες, ήταν μια ανέλπιστη ευχαρίστηση. Ώσπου έφτασε η μαγική στιγμή, κάπου στο 7' αν θυμάμαι καλά, ο Κωνσταντίνου με ένα μακρινό σουτ πέτυχε το 1-0. Πεταχτήκαμε όλοι με μια κραυγή ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛ και αρχίσαμε να πανηγυρίζουμε έξαλλα, όλοι μαζί ένα κουβάρι.<br /><br />Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, με την πρώτη κραυγή να αδειάζει τα πνευμόνια μας, συνειδητοποιήσαμε με ένα μαγικό τρόπο ότι αυτή ήταν μια μοναδική στιγμή ελευθερίας μετά από πολλές μέρες καταπίεσης και πειθαρχίας και, κατά συνέπεια, καλό θα ήταν να την απολαύσουμε. Την πρώτη κραυγή ακολούθησε δεύτερη, τρίτη, ένα ακατάπαυστο πανδαιμόνιο. Οι εκπαιδευτές έβαλαν τις σφυρίχτρες τους στο στόμα ανήσυχοι, αλλά κανείς δεν τους έδινε σημασία. Κάποια σταχτοδοχεία εκτοξεύτηκαν προς τον τοίχο, κάποιοι σήκωσαν τις καρέκλες πάνω από τα κεφάλια τους, πατιρντί τρελό και στη μέση οι εκπαιδευτές με γουρλωμένα μάτια και κόκκινα μούτρα να σφυρίζουν ακατάπαυστα.<br /><br />Πόση ώρα κράτησε; Δεν έχω ιδέα, τρία, πέντα, εφτά λεπτά, δε μπορώ να εκτιμήσω, όμως όσο και να κράτησε, ήταν απίθανα.<br /><br />Μια μίνι ανταρσία.<br /><br />Αργότερα, όταν βέβαια εμείς ήμασταν στα κρεβάτια μας, ο Παναθηναϊκός έχασε και αποκλείστηκε. Εμείς είχαμε πετύχει τη δική μας μικρή νίκη.<br />Από εκείνη τη μέρα οι εκπαιδευτές μας δε μας τρόμαζαν πια. Τους βλέπαμε στις πραγματικές τους διαστάσεις, δηλαδή ως μικρούς, γελοίους, κακοπληρωμένους και απογοητευμένους υπαλληλίσκους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114120612536903813?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1141136965050576272006-02-28T15:05:00.000+01:002006-02-28T15:29:25.350+01:00<em>Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,</em><br /><em>σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,</em><br /><em>πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,</em><br /><em>κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι</em><br /><em>με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,</em><br /><em>ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,</em><br /><em>τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,</em><br /><em>κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.</em><br /><em></em><br /><em>Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)</em><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/AiguilleDuMidi.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/AiguilleDuMidi.jpg" border="0" /></a><br /><br />Στις μέρες μας η πολυπολιτισμικότητα συνήθως αναφέρεται ως κάτι το γενικά καλό, ως παράδειγμα του πώς η αμοιβαία κατανόηση και η ανεκτικότητα μπορούν να στηρίξουν κοινωνίες, οι οποίες είναι ανομοιογενείς ως προς την κουλτούρα των κατοίκων τους, δηλαδή ως προς τα έθιμα, τη θρησκεία, τις πεποιθήσεις, το γενικότερο τρόπο ζωής τους. Σε αυτό το πλαίσιο, η απόπειρα δημιουργίας ομοιογενών εθνικών κρατών, η λεγόμενη εθνοκάθαρση (τι άσκημη λέξη αλήθεια, σα διαφήμιση απορρυπαντικού), θεωρείται έγκλημα.<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/Turk-greek11.0.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="from wikipedia.org" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/200/Turk-greek11.0.jpg" border="0" /></a><br />Γι'αυτό και με ενοχλεί όταν ακούω να μιλάνε για τις "ανταλλαγές πληθυσμών" που ακολούθησαν την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης (24.07.1923). Προφανώς επρόκειτο για μια τερατώδη επιχείρηση εθνοκάθαρσης, η οποία λίγο έως πολύ αντιμετωπίστηκε από την ιστοριογραφία ως αναγκαίο κακό: Για την Τουρκία η ομογενοποίηση του πληθυσμού θα βοηθούσε την σταθεροποίηση στο εσωτερικό του νεοσύστατου κράτους. Για την Ελλάδα, τα μεγαλύτερα κομμάτια των ελληνικών πληθυσμών της Τουρκίας είχαν ήδη πάρει το δρόμο της προσφυγιάς, οπότε η ζημιά είχε ήδη γίνει.<br /><br />Έτσι, το κουβάρι των πληθυσμών στα Βαλκάνια, ευχή και κατάρα της ιστορίας προς τους κατοίκους αυτής της γωνιάς της Γης, άρχισε να ξετυλίγεται, και η διαδικασία αυτή συνεχίζεται μέχρι και σήμερα με εξαιρετικά αμφίβολα αποτελέσματα. Για τη γενιά μου, που μεγάλωσε σε αυτό το παρά φύσει κατασκεύασμα που ονομάζεται "εθνικό κράτος", ένα κομμάτι της ζωής μας λείπει, μεγαλώσαμε χωρίς να έχουμε επαφή με τον "άλλο", όπως είχανε οι παππούδες και προπαππούδες μας. Δε ζήσαμε την καλημέρα του μουσουλμάνου γείτονα, το άκουσμα του μουεζίνη την ώρα της προσευχής, τη μυρωδιά του αργιλέ, το ανακάτωμα των λέξεων και των γλωσσών. Μεγαλώσαμε μισοί και, κατά κάποιον τρόπο, πνευματικά ανάπηροι.<br /><br />Ο παππούς μου ο Δημητρός γεννήθηκε στη Σμύρνη και πήρε το δρόμο της προσφυγιάς στα 15 του. Γόνος εύπορης οικογένειας με σημαντική ακίνητη περιουσία, φεύγοντας δεν πήρε μαζί του τίποτα, παρά μόνο μία εικόνα του Αη-Γιώργη, την οποία του έδωσε ο πατέρας του, και την οποία έδωσε στο γιό του πριν πεθάνει. Τον υιοθέτησε μια συγγενής του στο Ηράκλειο, άλλαξε το όνομά του και εγκαταστάθηκε τελικά στα Χανιά, όπου έμαθε την τέχνη της κορνίζας και άνοιξε δικό του κορνιζάδικο σε κάποιο σοκάκι πίσω από την αγορά. Δυστυχώς όταν πέθανε ήμουν μικρός, δεν πρόλαβα να αναρωτηθώ και να τον ρωτήσω λεπτομέρειες για το παρελθόν του. Δεν είμαι καν σίγουρος πώς ήταν το επώνυμό του. Αυτός δε μιλούσε ποτέ για τη Σμύρνη. Σαν να μην υπήρξε ποτέ. Τότε δεν το καταλάβαινα, τώρα όμως ξέρω ότι την πατρίδα του την κουβαλούσε μέσα του πάντα, με αξιοπρέπεια και με περηφάνεια. Μια φορά μόνο, μια μοναδική φορά τον άκουσα να εξομολογείται τη στενοχώρια του. Όταν κάποιος γνωστός τον ρώτησε γιατί δεν πάει πίσω στη Σμύρνη να δει το σπίτι του. "Γιατί στο σπίτι μου τώρα είναι άλλοι μέσα", είπε με πίκρα. Δεν επιχείρησε ποτέ αυτό το ταξίδι, δεν το ήθελε και δε θα το άντεχε.<br /><br />Καλή αντάμωση παππού.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114113696505057627?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1141039647637574252006-02-27T12:25:00.000+01:002006-02-27T12:27:27.646+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/LowBridge.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/320/LowBridge.jpg" border="0" /></a><br /><br />Δεν είμαι καλός ρήτορας. Στα ελληνικά είμαι έτσι κι έτσι, ανάλογα με το πόσο υψηλές είναι οι απαιτήσεις, δηλαδή ανάλογα με το ποιός με ακούει. Στα γερμανικά όμως, καταστροφή... Λογικό θα μου πείτε, δε μπορεί κανείς από τη μια μέρα στην άλλη να αποκτήσει ευφράδεια σε μια ξένη γλώσσα. Ζώντας όμως στη Γερμανία, κουβαλάω πάνω μου αυτήν την έλλειψη ευφράδειας σα σιδερένια μπάλλα δεμένη στο πόδι μου. Τυχαίνει καμιά φορά να ακούω κάποιον να μιλάει, να σκέφτομαι από μέσα μου "μα τι λέει ο καραγκιόζης", να νιώθω τις ιδέες στο μυαλό μου να ζεσταίνονται και να παίρνουν μορφή σαν φρεσκοψημένα ψωμάκια, τα οποία όμως σχεδόν ποτέ δε βρίσκουν το δρόμο τους μέχρι το στόμα μου. Νιώθω ότι αν σηκωθώ από τη θέση μου και ζητήσω το λόγο, θα με κοιτάξουν όλοι σαν να λένε "κάτσε κάτω ρε!" ή θα με αγνοήσουν επιδεικτικά, οπότε κι εγώ κάθομαι στα αυγά μου και δε λέω τίποτα. Όποτε συμβαίνει αυτό, μου χαλάει τη μέρα. Θυμώνω με τον εαυτό μου και παίρνω διάφορες γενναίες αποφάσεις, μέχρι την επόμενη φορά που θα τις καταπιώ μαζί με τα λόγια μου.<br /><br />Τις προάλλες άκουγα μια διάλεξη σχετικά με την εργασία σε πολυπολιτισμικό περιβάλλον. Έλεγε λοιπόν ο τύπος ότι παρατηρείται ένας ιδιαίτερα υψηλός βαθμός ανάπτυξης της συλλογικότητας σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Βουλγαρία και η Ρωσία, βγάζοντας το συμπέρασμα ότι η... ορθοδοξία προάγει τις συλλογικότητες. Στο τέλος προσπάθησα να δώσω μια κατά τη γνώμη μου πιο λογική ερμηνεία: Σε χώρες όπου το κράτος αδυνατεί να προστατεύσει τον πολίτη, αναπτύσσεται η συλλογικότητα ως μερικό αντίβαρο σε αυτήν την δυσλειτουργία του κράτους. Αυτό εξηγούσε γιατί, στα στοιχεία που παρουσίασε, στο ίδιο περίπου επίπεδο με τις ορθόδοξες χώρες ήταν και η Πορτογαλία. Λοιπόν το είπα τόσο άτσαλα που τελικά εξεπλάγην που ο ομιλητής το κατάλαβε, το ανέπτυξε και εν τέλει συμφώνησε. Καλύτερα έτσι, τουλάχιστον ένιωσα την ικανοποίηση ότι εξέθεσα τη διαφωνία μου και είπα αυτό που είχα στο κεφάλι μου, το ξεφωρτώθηκα κατά κάποιον τρόπο για να μη με ταλαιπωρεί μετά όλη τη μέρα.<br /><br />Ποιός ξέρει, ίσως μετά από κάποια χρόνια να μην το σκέφτομαι πια, να πετάγομαι με τη μία από την καρέκλα και να λέω "μα τι λες ρε καραγκιόζη"!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114103964763757425?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1140944702037241632006-02-26T09:57:00.000+01:002006-02-26T10:05:02.046+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/DSCN0880.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/DSCN0880.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Μα τι γυρεύουν οι ψυχές μας ταξιδεύοντας<br />πάνω στα σαπισμένα θαλάσσια ξύλα<br />από λιμάνι σε λιμάνι;<br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">(Γ. Σεφέρης, από τη συλλογή "Μυθιστόρημα", "Η'".<br />Η σημερινή έμπνευση ανήκει στον <a href="http://gefyres.blogspot.com">Αντώνη</a>.)</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114094470203724163?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1140865149891285612006-02-25T10:40:00.000+01:002006-02-25T11:59:10.193+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/Porto.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/Porto.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Το Πόρτο βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Ντούρο στον Ατλαντικό Ωκεανό. Στη νότια πλευρά του ποταμού (που φαίνεται στη φςτογραφία) βρίσκεται το κέντρο και το μεγαλύτερο κομμάτι της πόλης. Στη βόρεια πλευρά βρίσκονται τα κελάρια των παραγωγών του περίφημου κρασιού του Πόρτο. Το κρασί μεταφερόταν παλιά με καϊκάκια (σαν την Quinta de Foz που βλέπετε σε πρώτο πλάνο) από τον τόπο παραγωγής του, από τα χωράφια δηλαδή της κοιλάδας του Ντούρο, στα κελάρια για να ωριμάσει και να παλιώσει. Τα κρασιά αυτά έχουν σχεδόν αποκλειστικά αγγλικά ονόματα (π.χ. το πιο γνωστό είναι το Sandeman) επειδή οι εταιρείες που παραδοσιακά τα παράγουν και τα εμπορεύονται είναι αγγλικές. Όσο παράδοξο και αν ακούγεται, το κρασί "πόρτο" ή "πορτό" ή "πορτ" (πώς το λέμε στα ελληνικά;) είναι αγγλική εφεύρεση.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/PHTO0046.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/PHTO0046.jpg" alt="" border="0" /></a>Ολόκληρο το ιστορικό κέντρο του Πόρτο έχει κυρηχθεί μνημείο της παγκόσμιας κληρονομιάς από την Unesco. Τα περισσότερα κτίρια είναι παμπάλαια, από την εποχή που η Πορτογαλία ήταν μεγάλη αποικιακή δύναμη. Η βόλτα στο κέντρο του Πόρτο, με τα καφέ, τα ζαχαροπλαστεία και τα μικρά καταστήματα είναι μια απόλαυση, ενώ τα εστιατόρια προσφέρουν καλό φαγητό, κυρίως θαλασσινά, σε πολύ καλές τιμές.<br /><br />Το πιο υπέροχο πράγμα πάντως που υπάρχει στο Πόρτο, και ο λόγος που θα ήθελα να ξαναπάω, είναι οι κάτοικοί του. Ως επί το πλείστον φτωχοί, απλοί, ευγενικοί, χαμογελαστοί, σου έδιναν την εντύπωση ότι θέλουν πιο πολύ να ακούσουν την καλή σου κουβέντα παρά να πάρουν τα λεφτά σου. Η οικογένεια που μας φιλοξενούσε ήταν συγκινητική στην προσπάθειά της να μη μας λείψει τίποτα, δε θα ξεχάσω ποτέ τις διπλωμένες μου πυτζάμες όταν γυρνούσα στο σπίτι, το μαγειρεμένο φαγητό κάθε μέρα, τις αποχαιρετιστήριες σαρδέλες στα κάρβουνα.<br /><br />Θα κλείσω με μία κακία. Αν κάτι χαλούσε την εικόνα της πόλης εκείνες τις μέρες, ήταν οι Έλληνες φίλαθλοι. Γιατί τόση καφρίλα ρε παιδιά;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114086514989128561?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1140792068486535522006-02-24T15:19:00.000+01:002006-02-24T15:47:22.500+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/peripteras.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/peripteras.jpg" border="0" /></a><br />Ο ιδιοκτήτης του μπλογκ άλλαξε το όνομα του. Δεν επιθυμεί να λέγεται πια Μπίμπερκοπφ. Δικαίωμά του είναι άλλωστε. Γιατί όμως;<br /><br />1. Επειδή γράφει στα ελληνικά. Δεν ταίριαζε η γερμανικούρα.<br />2. Επειδή τελικά το Μπίμπερκοπφ δεν του πολυάρεσε ηχητικά.<br />3. Επειδή ο αθεόφοβος το έγραψε και ανορθόγραφα. Ο Franz Biberkopf (και όχι Bieberkopf) είναι ο κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος "Βερολίνο Αλεξάντερπλατς" του Alfred Döblin. Και επειδή του άλλαξε την πίστη να το διαβάσει στα γερμανικά, είπε να κάνει και λίγο φιγούρα. Τρομάρα του.<br /><br />Ας ελπίσουμε ότι η αλλαγή στο όνομα δε θα τον οδηγήσει σε σχιζοφρενικές καταστάσεις με διπλές προσωπικότητες και τέτοια περίεργα. Ήδη ακούγεται ότι άρχισε να μιλάει για τον εαυτό του στο τρίτο πρόσωπο. Ας είμαστε σε επιφυλακή...<br /><br />Στη φωτογραφία ο πιο συμπαθής περιπτεράς της Ευρώπης. Φυσικά η φωτογραφία βγήκε στα μουλωχτά, δεν έχω τόσο θάρρος για να φωτογραφίζω αγνώστους "στα μούτρα", αν και η ιδέα μου αρέσει. Και ένα μικρό κουίζ: Σε ποιά πόλη βρίσκεται το περίπτερο; Πρόκειται περί πολύ όμορφης πόλης της ΝΔ Ευρώπης και, αν έχει τύχει να βρεθείτε εκεί, είναι πολύ πιθανό να την αναγνωρίσετε από τις καρτ-ποστάλ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114079206848653552?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1140711622762398182006-02-23T17:16:00.000+01:002006-02-23T17:20:22.773+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/einsamerBaum.1.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/einsamerBaum.jpg" border="0" /></a><br />Μόνο το δεντράκι, μόνος κι εγώ στον περίπατό μου, έμεινα και του έκανα λίγο παρέα, όσο άντεξα το τσουχτερό κρύο. Στο Mauerpark του Βερολίνου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114071162276239818?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1140624925489268752006-02-22T17:00:00.000+01:002006-02-22T17:15:25.530+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/SCNHEE_1.1.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/SCNHEE_1.0.jpg" border="0" /></a>Συνεχίζοντας το χθεσινό θέμα, ιδού μερικές δηλώσεις του Irving μετά την καταδίκη του (από την ιστοσελίδα της Καθημερινής):<br /><br />"Ελευθερία της έκφρασης σημαίνει ελευθερία να λες σε άλλους ανθρώπους πράγματα, τα οποία δεν θέλουν να ακούσουν. Και αν αυτό τους προσβάλλει, τότε αυτό είναι εν μέρει δικό τους πρόβλημα και εν μέρει δικό μου. Η ελευθερία της έκφρασης είναι το δικαίωμα να σφάλεις, βασικά. Ορισμένες φορές κάνω λάθος. [...] Δεν μου αρέσει η φράση 'αρνούμαι το Ολοκαύτωμα. Οποιοσδήποτε σώφρων ιστορικός έχει το δικαίωμα να ανοίξει αυτό το πακέτο που τα μέσα ενημέρωσης περιγράφουν ως Ολοκαύτωμα και να εξετάσει καθένα από τα περιεχόμενά του ξεχωριστά και να πει 'λοιπόν, αυτό το μέρος το πιστεύω και αυτό το μέρος το πιστεύω και το περισσότερο από αυτό το πιστεύω, όμως υπάρχει ένα πράγμα εδώ που δεν το πιστεύω. Και αυτό είναι αυτό που έκανα. Αυτό δεν είναι άρνηση του Ολοκαυτώματος. Είναι το ότι λέω 'ακούστε, δεν είμαι κορόιδο, θέλω να μου λένε την αλήθεια και μόνο την αλήθεια'".<br /><br />Νομίζω καλά τα λέει. Και ένα ενδιαφέρον σχετικό άρθρο του Μ. Μητσού <a href="http://diastaseis.blogspot.com">εδώ</a>.<br /><br />Τη φωτογραφία την τράβηξα το Δεκέμβρη στο μπαλκόνι. Αφού μου βγήκε ο πάτος να καθαρίζω το χιόνι, κάρφωσα τη σκούπα στο σωρό του χιονιού και έφτιαξα το χιονάνθρωπο, ο οποίος παρεπιπτόντως έμεινε να μας κοιτάζει έτσι πάνω από βδομάδα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114062492548926875?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1140515178011386412006-02-21T09:57:00.000+01:002006-02-21T10:46:18.070+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/1600/genova09_05.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2600/2315/400/genova09_05.jpg" border="0" /></a><br />Τρία χρονάκια έφαγε ο ιστορικός David Irving από αυστριακό δικαστήριο, επειδή το 1989 είχε δηλώσει ότι δεν υπήρχαν θάλαμοι αερίων στο Auschwitz.<br /><br />Όταν είχε καταδικαστεί στην Ελλάδα ο Jörg Haderer, ο σκιτσογράφος που είχε φτιάξει εκείνο το κόμικ με το Χριστό, μιλήσαν πολλοί (και σωστά κατά τη γνώμη μου) για την ελευθερία του λόγου, η οποία δοκιμάζεται όταν οι απόψεις που εκφράζονται είναι δυσάρεστες σε κάποιους. Παρόμοια ειπώθηκαν και πρόσφατα με τα σκίτσα του Μωάμεθ και τις αντιδράσεις των μουσουλμάνων.<br /><br />Να λοιπόν που και οι Αυστριακοί κάνουν τα ίδια. Ελευθερία του λόγου, γιούπι, αρκεί να λέτε όμως τα σωστά πράγματα. Παρεπιπτόντως, με βάση τους ισχύοντες νόμους, και στη Γερμανία αν έλεγε ο Irving αυτά που είπε, τα ίδια θα πάθαινε.<br /><br />Συμπέρασμα δεν είναι εύκολο να βγει. Όπως έγραψε ο Διονύσης Γουσέτης (το άρθρο <a href="http://www.ananeotiki.gr/readAuthors.asp?authorID=11&page=1&amp;textID=997">εδώ</a>), αν πει κάποιος στο διπλανό του ότι η γυναίκα του είναι πουτάνα, τότε μάλλον από το ξύλο που θα φάει θα συνειδητοποιήσει ότι η ελευθερία του λόγου δε μπορεί να είναι απόλυτη. Πού θα μπει όμως το όριο; Ποιά "προσβολή" είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε στο όνομα της ελευθερίας του λόγου;<br /><br />Η πρώτη μου αντίδραση στην περίπτωση Irving ήταν να πω ότι ο ιστορικός πρέπει να είναι ελεύθερος να πει την άποψή του για τα γεγονότα, με βάση τα εκάστοτε στοιχεία που έχει στη διάθεσή του. Από αυτή την άποψη φαίνεται εξαιρετικά άστοχο να κρίνεται ένας ιστορικός στα δικαστήρια. Από την άλλη βέβαια, αν είχα χάσει την οικογένειά μου σε κάποιο θάλαμο αερίων, ίσως να σκεφτόμουν διαφορετικά.<br /><br />Μια παρένθεση: Κατά σύμπτωση (ή όχι;) προβλήθηκε σε Γερμανικό κανάλι η ταινία "Larry Flint" πριν λίγες μέρες και την είδα για πολλοστή φορά. Για όσους δεν ξέρουν, ο Larry Flint είναι ο εκδότης του αμερικάνικου πορνοπεριοδικού Hustler, το οποίο πολεμήθηκε από συντηρητικούς και θρησκευτικούς κύκλους, απαγορεύτηκε σε κάποιες πολιτείες, όμως τελικά δικαιώθηκε από το ανώτατο δικαστήριο. Η ταινία είναι κατά τη γνώμη μου καταπληκτική, περνάει το μήνυμά της με αμεσότητα και ευθύτητα, με πολύ καλές ερμηνείες και δυνατό ρυθμό.<br /><br />Πάντως, το να "πολεμήσεις" μια δυσάρεστη άποψη συνήθως έχει αντίθετα αποτελέσματα. Για το Hustler τα δικαστήρια ήταν σίγουρα η καλύτερη διαφήμιση. Εγώ αγόρασα και διάβασα το κόμικ του Haderer μόνο και μόνο από περιέργεια, μετά που είχε ξεκινήσει ο ντόρος. Υπό κανονικές συνθήκες, και με δεδομένη την τσουχτερή τιμή του, δε θα το αγόραζα με τίποτα. Να πω την αλήθεια, ούτε καν αστείο δεν το βρήκα. Αλλά αυτό είναι άσχετο με το θέμα.<br /><br />Άσχετη είναι και η φωτογραφία. Την τράβηξα ένα γλυκό απόγευμα του Σεπτέμβρη στο λιμάνι της Γένοβας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114051517801138641?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1140449066004681232006-02-20T15:46:00.000+01:002006-02-22T16:49:08.423+01:00Χειμερινή Ολυμπιάδα 2006, Τορίνο. Κάνανε ντου οι καραμπινιέροι νυχτιάτικα σε κατάλυμα της αυστριακής αποστολής και μαζέψανε αθλητές και παράγοντες στο τμήμα για εξακρίβωση και λοιπούς ελέγχους. "Έπρεπε να σταθώ ολόγυμνός και μάλιστα δύο φορές" διαμαρτυρήθηκε στα μήντια ένας διαθλητής. (Καλά ρε φίλε σιγά τα αυγά να πούμε). Μου φαίνεται λοιπόν ότι το να είσαι αθλητής επιπέδου στις μέρες μας είναι εξαιρετικά δυσάρεστο, αφού συνδυάζει επικίνδυνες δραστηριότητες που κατά τα άλλα μόνο σε γκάγκστερ ολκής ταιριάζουν.<br />Να παίρνεις φάρμακα που καταστρέφουν το σώμα σου (βραχυπρόθεσμα όμως το ντοπάρουν).<br />Να παίζεις κρυφτούλι με τις αρχές που θέλουν ντε και καλά να ελέγξουν τα ούρα σου.<br />Να κάνεις λαθρεμπόριο ουσιών.<br />Να κινδυνεύεις καθημερινά να σε τρέχουν οι καραμπινιέροι αν τους μπεις στο μάτι.<br />Σε ακραίες περιπτώσεις, να μπουσκάρεις με τη μοτοσυκλέτα για να μπορέσεις να κρυφτείς στο νοσοκομείο.<br />Σε πιο ακραίες περιπτώσεις, οι φίλαθλοι σε σκοτώνουν για να σε τιμωρήσουν για το πέναλτυ που έχασες.<br />Σε κάποιες άλλες δε ακραίες περιπτώσεις, πχ ποδοσφαιριστής στην Ελλάδα, δε φτάνουν όλα τα άλλα βάσανά σου, πρέπει να άνεις και λίγο το γκέι, αφού σε κάθε ματς θα ακούς από εκατοντάδες σερνικούς ότι θέλουν να κάνουν σεξ μαζί σου.<br /><br />Δύσκολα πράγματα... Καλύτερα είμαι εγώ στο γραφειάκι μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114044906600468123?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22715063.post-1140433263861645022006-02-20T11:58:00.000+01:002006-02-20T12:01:03.870+01:00Δευτέρα μεσημέρι,<br />από το παράθυρο του γραφείου ο λευκός τοίχος της ομοσπονδίας συνδικάτων μου κρύβει το σύμπαν. Ας φτιάξω ένα μπλογκ λοιπόν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22715063-114043326386164502?l=mourelo.blogspot.com' alt='' /></div>μήτσκοςhttp://www.blogger.com/profile/10624359560017361725noreply@blogger.com0